Die Bravolander - Nuusblad van die Republiek van Bravoland

Vergewe en vergeet -- Totius

2009-10-27T12:06:00.000+02:00

Dat gij niet vergeet de dingen die uwe
ogen gezien hebben (Deuteronium 4:9)

Daar het 'n doringboompie
vlak by die pad gestaan,
waar lange ossespanne
met sware vragte gaan.

En eendag kom daarlanges
'n ossewa verby,
wat met sy sware wiele
dwars-oor die boompie ry.

"Jy het mos, doringstruikie,
my ander dag gekrap;
en daarom het my wiele
jou kroontjie platgetrap."

Die ossewa verdwyn weer
agter 'n heuweltop,
en langsaam buig die boompie
sy stammetjie weer op.

Sy skoonheid was geskonde;
sy bassies was geskeur;
op een plek was die stammetjie
so amper middeldeur.

Maar tog het daardie boompie
weer stadig reggekom,
want oor sy wonde druppel
die salf van eie gom.

Ook het die loop van jare
die wonde weggewis -
net een plek bly 'n teken
wat onuitwisbaar is.

Die wonde word gesond weer
as jare kom en gaan,
maar daar die merk word groter
en groei maar aldeur aan.

Paul Kruger nooi jou uit!

2009-09-29T12:00:00.003+02:00

So bietjie terugvoer oor die dag. Dit is nou nie meer net 'n dag nie, maar 'n naweek. Die Vrydagaand gaan daar weer vir Oom Paul se standbeeld 'n ampserp opgesit word. Dit is die derde keer wat dit nou gebeur en ons kan seker al van 'n instelling praat. Dit is ook 'n gewilde instelling, verlede jaar het ons bykans 'n 100 mense daar gehad sonder dat ons werklik mense genooi het. Hierdie jaar sal daar verseker meer mense daar wees!

Die ander goeie nuus is dat die beveiliging van Paardekraal klaar sal wees. Wat beteken dat dit nou baie veilig sal wees om daar te kamp. Een van die Paardekraal Verkenners wat ook 'n elektrisiën is, het onderneem om die badkamers met krag en warmwater te voorsien voor 10 Oktober. Gevolglik verwag ons baie meer kampeerders vir daardie naweek. Die reuse bedrag van R75-00 per staanplek per nag sal gehef word. Hierdie bedrag sal gebruik word om die kampgebied verder te verbeter.

Die gewilde skyfskiet sal weer aangebied word en daar sal ook 'n Boeresport-stalletjie wees, waar daar bokmis gespoeg sal word, paal gegooi sal word en ook baksteen gegooi sal word. Deur die loop van die dag sal daar sakressies en toutrek ook wees.

Die gewilde friesperde sal ook weer daar wees en ek het verneem van 'n perdekarretjie waarop oud en jonk sal kan ry.

Aangesien ons Oom Paul se verjaarsdag vier, is daar besluit op 'n hoogs tradisionele fees. Daar kom blykbaar 'n Tannie wat gaan Boerbrood bak. Verskeie Boereorkeste gaan optree waaronder die gewilde Penkoppe ook is. Natuurlik is die Volkspele ook weer daar, want geen fees by Paardekraal sal volmaak wees sonder Volkspele nie.

Van die stalletjies wat al bevestig het is:

Camdix - met hulle militaria-uitstalling.
GK267 - Volkseie-aandenkings
Willie Bienedell -Volkseie boeke
Hutten Buchdienst - Volkseie boeke
Orania beweging - Inligting m.b.t Orania
VVK -Registrasie en inligtingspunt
HVO - Oranjekas, HVO en enige ander inligting m.b.t die Volksekonomie
Verkenners - Inligting oor die Verkenners
CVO Brandwag - Inligting oor die CVO-bestel

Die kosstalletjies sal deur verskeie volkseie kerke behartig word.

Persone wat die fees bywoon is welkom om in tradisionele drag te kom, ons volk het niks om voor skaam te wees nie en gevolglik sal ons met trots ons erfenis uitleef!

Paul Krugerfees 10 Oktober 2009

2009-09-29T11:56:00.002+02:00

Arena-program: Paul Krugerfees 10 Oktober 2009 te Paardekraal-Monument
10:00 - 10:30 Vlagoptog
10:30 - 10:45 Vlagvoorstelling
10:45 - 11:00 Vlaghysing
11:00 – 11:15 Opening – Ds. Johan
11:15 - 11:30 Spreker – Ben Geldenhuys
11:30 - 12:30 Volkspele
12:30 - 13:30 Pouse
13:30 - 14:30 Penkoppe – Junior Boereorkes
14:30 - 15:30 Fourie Broers - Boereorkes - Tradisioneel
15:30 - 16:30 Hekkie de la Guerre
16:30 – 16:45 Bedankings, Vlagstryking, Afsluiting
17:00 – laat Bring en braai
Groot skerm rugby – Transvaal vs. W.P.

Deurlopend:
Stalletjies
Skyfskiet
Boeresport
Perdekarritte

Erfenisdag of braaidag?

2009-09-24T01:57:00.001+02:00

Vandag, 24 September, is deur die nuwe regering geproklameer tot nasionale braaidag. Is dit nie maar nog 'n aanslag op die Afrikaner se ryk erfenis nie?

Die volksvreemdes het nie so 'n ryk erfenis soos die blanke in Suid-Afrika nie, want niks wat hulle vir hulself opgeëis het, is deur hulle gebou nie.

Dus het hulle Erfenisdag afgewater tot braaidag, wat hulle goed weet die Afrikaner eerder sal doen as om sy erfenis te besoek. Want die meeste liberale Afrikaners dink mos rugby, brandewyn en braaivleis is kultuur.

Kom burgers, laai jou kinders en jou vriende in 'n kar en besoek die naaste monument, slagveld of aandenking van wat ons voorvaders vir ons agtergelaat het voordat jy daardie vleisie op die kole gooi.

Is dit werklik te veel gevra?

Aksie-Volksoorlewing

2009-06-30T20:58:00.003+02:00

Prof Andrè Duvenhage, bekende politieke ontleder en navorsingsdirekteur volhoubare sosiale ontwikkeling aan die Noordwes Universiteit kom spreek 'n belangegroep toe op 3 Julie 2009 in die skoolsaal van Dankbaar CVO Skool.

Die tema vir die aand is:

DIE POST-VERKIESINGSOMGEWING OPPAD NA 2014: STRATEGIESE EN SCENARIOGERIGTE PERSPEKTIEWE

Indien u die geleentheid wil bywoon, gaan bespreek asseblief u sitplek aanlyn deur hier te kliek.
http://www.volksoorlewing.co.za/?page_id=198

Besoek webblad by http://www.volksoorlewing.co.za/

.

GAAN REGISTREER EN STEM

2009-04-23T09:25:00.000+02:00

Clem de Klerk

Vir baie volksgenote is dit ’n onnodigheid om as kieser te registreer met die doel om te gaan stem tydens die verkiesing. Daar is ook ’n ander deel Afrikaners wat wil gaan stem tydens die komende Algemene Verkiesing in die hoop dat dit ’n verskil sal maak aan die uitsiglose toekoms wat soos ’n donker onweerswolk op die horison lê en wag.

Waaroor daar egter eendragtigheid heers onder volksgenote, is om te registreer en te gaan stem wanneer die groot dag aanbreek en die stembus genader sal word onder die toesig van die Volksraad Verkiesing Kommissie, reeds beter bekend as die VVK.

Ter wille van ons mense word hiermee enkele belangrike aspekte uitgelig met die doel om volksgenote in te lig oor verskillende aspekte rondom die VVK. Miskien is dit goed om heel voor te begin. Die inisieerder van hierdie belangrike projek, mnr. Paul Kruger, het ’n diepgaande studie gemaak van die volkerereg en die Internasionale regulasies en bepalings wat juis handel oor vryheid, die reg daarop, die bepalings en riglyne wat gevolg moet word voordat so ’n saak op Internasionale vlak beoordeel kan word.

Hierna het hy besef dat die eerste en belangrikste aspek juis is om ons volk te registreer as kiesers om uiteindelik ’n liggaam te vestig wat uit die volk vir die volk ontstaan en beheer word. Om dit te doen, moet wettige, en internasionaal aanvaarde aantal prosedures gevolg word om geloofwaardigheid en aanvaarding te verseker. Dit verklaar waarskynlik waarom die proses van registrasie nie so vinnig geskied as wat menige entoesiastiese volksgenote dit sou wou sien gebeur nie.

In die komende maande gaan ’n uitgebreide veldtog van stapel gestuur word met die verwagting om registrasie beamptes in elke dorp of stad aan te wys. Selfs die aanstel van sulke beamptes is ’n moeisame taak, want die land is groot en wyd, die arbeiders min en die oes is groot. Die geweldige groot uitgawes wat gepaard gaan met die registreer van kiesers en die aanstelling van registrasie beamptes, stem tot ernstige kommer.

Stel u voor – u skakel die naaste registrasie beampte met die versoek dat u geregistreer wil word. Die beampte moet met die brandstofprys soos dit tans is, die tog aandurf, in sy vrye tyd, met sy eie voertuig en brandstof, en dit om u en u gade te registreer. Hy is nog besig met jou registrasie dan skakel iemand anders met dieselfde versoek, sowat 20 km. verder, en voor hy daar is, skakel die volgende persoon….. en op die ou end het die beampte 20 mense geregistreer teen ’n brandstof rekening van R300-00. Môre herhaal die proses homself. Hoe lank kan hierdie persoon volhou om die kosbare werk te doen?

Die voorafgaande is ’n voorbeeld van hoe moeisaam die proses is. Daardie proses kan redelik bespoedig word as u en ek, ons wat trotse Bravolanders is, ’n geringe maandelikse bydrae tot die uitgawes van VVK wil maak. Dit eindig nie daarmee nie. Ons kan ook help deur ander volksgenote te motiveer om ’n finansiële bydrae te maak. Meer nog, ons kan vra om op te tree as registrasie beamptes. Ons kan selfs aanbied om op te tree as ’n inligtings beampte wat navrae in verband met die VVK. kan hanteer. Deur dit te doen, maak u die werklas van die VVK soveel minder.

Bravolanders is mense wat nie terugstaan vir nuwe uitdagings nie – hierdie uitdaging is ook nie te groot om met sukses deur te voer nie, en daarom het ons ’n plig en verantwoordelikheid teenoor ons volk wat smag na die vryheid in ons eie land, waar volksvreemdes nie is nie, en waar die toekoms soos die môrester se glans op ons wag. Kom ons registreer as kiesers, of as registrasie beamptes.

Bravoland hou volksraadverkiesing

2009-03-05T20:50:00.006+02:00

Die bestaande Volksraad van die Republiek van Bravoland het besluit dat dit weer tyd is vir Bravoland se jaarlikse Volksraadverkiesing.

Hiermee doen ons 'n beroep op al ons Burgers om nominasies te gee vir wie hulle voel hulle moet verteenwoordig op die Volksraad.

Nominasies sluit oor 30 dae.

Om Bravolanders te nomineer, besoek gerus http://www.bravoland.co.za/forum/index.php?topic=4662.0.

Baie dankie.

Onthou Majuba!

2009-02-26T13:53:00.003+02:00

Onthou Majuba!!!

27 Februarie 1881

Remember Majuba!!!

'n Nuwe Babel

2009-02-20T20:56:00.003+02:00

deur Clem de Klerk

Toe die mense Babel oprig, was die bedoeling om dit hoog genoeg te maak om tot in die Hemel te reik, en die gevolg daarvan was dat die Here hulle gekortwiek het deur verwarring te bring met tale – en die bouery is gestaak omdat die werkers mekaar nie kon verstaan nie.

In Suid-Afrika is daar talle volke saamgevoeg om ’n sogenaamde nuwe reënboognasie te vestig. Die nuwe nasie het, vanweë die regime se beleid, die voertaal veralgemeen met Engels, waarvan die meerderheid mense nie geletterd genoeg is om dit te besig nie. Die gevolg is dat alhoewel Engels nou die “amptelike voertaal” is, dit neerslag vind in verskeie sektore van die bestel – skoolkinders druip weens die feit dat moedertaal nie die onderrig medium is nie, staatsdepartemente is ondoeltreffend, deels weens die taalgebruik en universiteite se resultate verswak jaarliks as gevolg van dieselfde rede.

Terwyl die toring van Suid-Afrika-Babel besig is om totale verwarring te veroorsaak, spring en juig die dwalende massas asof hulle die nuwe Babel voltooi het. Die verwarring in die parlement en ook in die howe het reeds die bespotting van die land geword.

Afrikaans word vermy deur elke volksvreemde, en dikwels, meer dikwels as wat die toringbouers dit wou, word gewone burgers van die nuwe nasie deur hulle eie onkunde in lagwekkende situasies geplaas.

Uiteindelik sal die bouers mekaar verwyt vir wat verkeerd is, trouens, dit gebeur reeds.
Die Cope vs. ANC/SAKP geveg is besig om te groei en daardie twis sal verder uitkring tot ander volke soos wat onlangse opnames reeds bewys het – te veel Kleurlinge gaan nie stem nie, weens ’n wantroue in die Babelbouers. Talle hofsake is gekanselleer weens die taalkwessie – uiteindelik sal die Babelgesindes se ideologie tot hul eie selfvernietiging lei en juis dit kan tot Afrikanervryheid lei.

Taal en kultuur is veel kragtiger as politieke ideologie – die wortels van die Afrikaner is onlosmaaklik en uiteindelik sal daardie wortels die anker wees wat die ganse Afrikanerdom saamvoeg in die takstruktuur van die hele Afrikanerboom.

Dit sal op daardie dag wanneer hierdie dinge waarheid word, nodig wees om as Bravolanders die insig en wysheid te openbaar om al die vertakkinge van die boom te akkommodeer sonder om die wortelstelsel te beseer. Hoe dit werklikheid gaan word, sal die tyd leer. Jy en ek moet nou reeds een vraag beantwoord:

Sal ons liefde vir ons volk sterk genoeg wees om die nuut verkrygde vryheid verantwoordelik te ontvang en te geniet binne die konteks van ons volkskultuur?

As die nuwe Babel tot ’n val kom, moet Afrikanerkultuur sterk genoeg wees om sy vryheid in ontvangs te neem – en diegene wat nie deel is van daardie vryheid nie, sodanig te rig dat hulle geen bedreiging sal wees vir ons volk nie. Die moeisaamheid hiervan kan nie onderskat word nie – daarom moet ons nou reeds ons self posisioneer om met grasie te beweeg na die nuwe vryheid

Verdeeldheid in eie geledere sal moet plek maak vir algehele eendrag.

Stap vir stap na volksvryheid

2009-01-28T09:12:00.003+02:00

Deur Clem de Klerk

Ons ken ons geskiedenis en daarom is Bravolanders nie in vertwyfeling oor waarheen hulle op pad is nie. Die pad na vryheid is nie die breë pad wat met duur Duitse motors bewandel word nie. Dit is die smal pad, waar klein oorwinnings die grootste kenmerk is. Daardie klein oorwinnings word bereik deur stap vir stap deur ’n proses van stryd te gaan.

As ons terug kyk sien ons die bakens van klein en groot oorwinnings. So klein as wat Volkskas begin het, so klein en dalk kleiner is ons poging om Oranjekas te vestig as ’n volkseie meganisme wat ons die volgende stap laat neem.

In hierdie ruwe land met sy onherbergsaamheid van vreemde kulture het die Afrikaner stap vir stap sy weg gebaan en die een struktuur na die ander gevestig – elke stap met ’n drieledige doel daarmee saam. ’n Verarmde volk moes geestelik en finansieel uit die modder opgetel word, daar moes ook ruimte geskep word om die opwelling van volksnasionalisme te huisves. Binne die kerklike omgewing en die kultuurorganisasies is hieraan beslag gegee. Die vestiging van ’n ekonomiese magsblok om werk te bied aan ons volk se opkomende geslagte, het aanleiding gegee tot talle sake- en nywerhede se vestiging.

Vandag, byna tagtig jaar later, is ons volk weer waar ons was. Stap vir stap het ons volk sy vryheid prys gegee. Eers is politieke vryheid geoffer ter wille van aansien en wêreldmening. Kort daarna het alles omgekeer en het gister se welslae, môre se nagmerrie geword.

Net soos wat die Boere generaals nie gehoor wou gee aan die versugting om die Britte in te wag by die hawes nie, net so is die geroep van vele behoudende Afrikaners nie gehoor toe die wolf in 1994 aan die voordeur klop nie. Stap vir stap het die Land van Sonskyn verander in ’n land van geweld, van moord en doodslag...

Natuurlik sal die Afrikaner nie graag die foute van die verlede wil herhaal nie – maar die een goeie en besondere eienskap van Afrikaners het hom ’n duur prys laat betaal – sy goedgelowigheid, lojaliteit en hoë agting vir sy leiers, het meegewerk om die 1994 verkiesing toe te laat.

Vandag het ons nuwe denke. Die behoudendes van weleer is by ons nie meer. Diegene wat steeds vasklou aan die verlede is nie beter of swakker as sy eweknie van môre nie. Vasklou aan die verlede beteken nie die vergeet van sy herkoms en sy heldedade nie. Vasklou aan die verlede beteken die valse hoop om gister te vervolmaak in die dag ná môre.

Daarmee as agtergrond sal Bravolanders stap vir stap moet beplan en besin, sodat alles in plek is wanneer ons die ryp vrugte van vryheid pluk, dat ons ’n draagbare houer sal vind daarvoor. Daar is diegene wat meen ons vorder nie, daar is ander wat vermaan dat ons te vinnig versnel. Tussen dit alles deur bly een saak voorop - ons sal met versigtigheid ons taak moet aanpak, dit stap vir stap afhandel in die stille wete: God regeer, en Sy wil sal geskied – hoe moeilik ons omstandighede ook al is.

Daarom is elke Bravolander verbind daartoe om eerbare, vredeliewende mense ook ons vriende sal wees.

Ons volk se heldedade word in geskiedenisboeke opgeteken en bewaar vir die geslagte wat kom. U en ek is die nuusmakers van môre – u en ek moet sorg dat daar uit Bravoland helde sal opstaan wat regverdiglik in die galery van ons volk sal wees – ’n Afrikaner wat alles geoffer het sodat die nageslag na Bravolanders sal verwys as vreesloos, diep gelowig, dapper. Maar om sulke eretitels te verwerf, beteken dat ons stap vir stap ons weg moet baan tot daar waar vryheid op ons wag!

Nasionale simbole van die Republiek van Bravoland

2009-01-09T23:15:00.005+02:00

Amptelike vlag: Die Triomfvlag

Bravoland-Landswapen

Bravoland-Vlaglied

ORANJE BLANJE BLOU

Die Hoogland is ons woning, die land van son en veld,
waar woeste vryheidswinde waai oor graf van meenge held,
Die ruimtes het ons siel gevoed, ons kan g'n slawe wees,
want vryer as die arensvlug, die vlugte van ons gees.

Dis die tyd, dis die dag om te handhaaf en te bou
Hoog die hart, hoog die vlag, hoog
Oranje Blanje Blou
Ons gaan saam die donker toekoms in
om as een te sneuwel of oorwin
met ons oog gerig op jou,
ons Oranje Blanje Blou!

Die ruwe berge reekse staan hoog teen awendlug,
soos gryse ewighede daar versteen, verstyf in vlug,
En stewig soos die grou graniet ons Boeretrots en trou,
die fondament waarop ons hier 'n nuwe nasie bou.

Dis die tyd, dis die dag om te handhaaf en te bou
Hoog die hart, hoog die vlag, hoog
Oranje Blanje Blou
Ons gaan saam die donker toekoms in
om as een te sneuwel of oorwin
met ons oog gerig op jou,
ons Oranje Blanje Blou!

Die God van onse vaders het ons hierheen gelei,
ons dien Sy grootse skeppingsplan, solank ons Boere bly,
Ons bui ons hoofde voor Hom alleen, en as Hy ons verhoor,
omgord ons bly die lendene. Die toekoms wink daar voor.

Dis die tyd, dis die dag om te handhaaf en te bou
Hoog die hart, hoog die vlag, hoog
Oranje Blanje Blou
Ons gaan saam die donker toekoms in
om as een te sneuwel of oorwin
met ons oog gerig op jou,
ons Oranje Blanje Blou!

Vlaglied van Suid-Afrika

2008-12-23T16:46:00.000+02:00

Volledige gedig "Ons eie vlag" deur CJ Langenhoven, waarvan die vierde strofe die Vlaglied van Suid-Afrika is:

ONS EIE VLAG

Daar is ander en eie wat opkyk en vra:
Wat beteken jou vlag dan, Suid-Afrika -
'n Lap met 'n skilderpatroon,
'n Vaatdoek wat fladder vir spogvertoon?

Aan die vreemde van ver af wat opkyk en vra:
Wat beteken jou vlag dan, Suid-Afrika -
Sê: Vreemdeling, luister met vriendelikheid:
Die vlag is die beeld van ons majesteit,
Ons nasie se septer, ons volk se kroon,
Die regterhands-waarborg aan al wat hier woon
Dat burger by burger as een man sal staan
Om skoon en onskendbaar te hou daardie vaan;
Aan ander 'n waarskuwing, wie ook kom pla,
Pasop vir die seuns van Suid-Afrika.

Aan kinders van my wat nog opkyk en vra:
Wat beteken jou vlag dan, Suid-Afrika -
Sê: Kinders, hy's julle verbond met mekaar
Om elkeen teen elkeen sy trou te bewaar,
Om elkeen sy eer en sy roem te behou,
Om te voel ons is niemand se minderes nou -
Ons wil is ons eie, ons weg wys so
soos ons self hom baan, onder God daar bo.
Saam sal ons dien, en saam sal ons dra,
Want saam is ons seuns van Suid-Afrika.

Nooit hoef jou kinders wat trou is te vra:
Wat beteken jou vlag dan, Suid-Afrika -
Ons weet hy's die seël van ons vryheid en reg
Vir naaste en vreemde, vir oorman en kneg;
Die pand van ons erf'nis, geslag op geslag,
Om te hou vir ons kinders se kinders wat wag;
Ons nasie se grondbrief van eiendomsland,
Uitgegee op gesag van die Hoogste se hand.
Oor ons hoof sal ons hys, in ons hart sal ons dra,
Die vlag van ons eie Suid-Afrika.

Die Bravolander - Desember 2008

2008-12-13T09:00:00.000+02:00

Die Bravolander - November 2008

2008-11-21T15:27:00.003+02:00

Bravoland se landswapen verkies!

2008-11-11T09:01:00.001+02:00

So lyk ons nuwe landswapen!

Ontwerp deur J.A. Coetzee en B. Badenhorst.

Bloedrivier 170

2008-10-31T15:25:00.001+02:00

Dit is vanjaar die 170ste herdenking van die slag van Bloedrivier. Belangriker nog, dit is die 170ste herdenking van ons volks se Gelofte wat by Bloedrivier gemaak is.

Om hierdie geleentheid te herdenk, het die Bloedrivier Geloftefees 'n kakebeenwa gebou wat vanaf die 21ste November 2008 van Pretoria na Bloedrivier sal reis.

Hierdie Kakebeenwa sal op Saterdag 22 November 2008 in Krugersdorp aankom. Die wa sal vanaf 10h00 deur die strate van Krugersdorp getrek word to by die Paardekraalmonument waar 'n feestelike program aangebied sal word.

Die Bravolander - Oktober 2008

2008-10-07T00:57:00.009+02:00

Bravolanders

2008-10-06T00:24:00.000+02:00

September 2007

Oktober 2007

November 2007

Heldedag - 11 Oktober 2008

2008-09-15T15:48:00.002+02:00

Heldedag - Paardekraal-Monument - Krugersdorp

Die Paardekraal-pos van die Verkennersbeweging van Suid-Afrika nooi alle Bravolanders, vriende, familie en volksgenote na die Heldedagviering te Paardekraal-Monument op Saterdag 11 Oktober 2008 in Krugersdorp.
Hierdie dag volg op die reuse-sukses van die Volkskultuurdag op 31 Mei, maar hierdie keer gaan die geleentheid nog groter en beter wees!

Die program vir die dag is as volg:

10:00 Opening & verwelkoming
10:15 Vlaghysing
10:25 CVO Brandwag – Die Stem
10:30 Toespraak – mnr. Henk van de Graaf
10:45 Toespraak – mnr. Paul Kruger
11:00 Eclips
12:00 Handhawerjeug
13:00 Volkspele
14:00 Coreen (Bloedriver-lied)
15:00 Penkoppe (Boere-orkes)
16:00 Program sluit

Geen volksfees is volledig sonder dat daar heelwat te ete is nie. Die plaaslike kerke sal 'n verskeidenheid kosstelletjies aanbied.
Dan is ons bevoorreg om nie minder nie as drie outeurs teenwoordig te hê – dr. Cas Bakkes (Boskroniek), prof. Kobus Pienaar (Waarheid en Wysheid) en mnr. Dolf Buitendach (Semantiese bedrog).
Van die ander aktiwiteite sluit in skyfskiet en perderitte. Daar sal ook 'n konsentrasiekampfoto-uitstalling wees, met die komplimente van Kraal-Uitgewers.

Bloeddiens vir Afrikaners

2008-08-07T23:38:00.001+02:00

BLOEDDIENS VIR AFRIKANERS

Geagte Afrikaner-volksgenoot,

Duisende Afrikaners skenk nie meer bloed nie, want hulle weet nie wie voordeel trek wanneer bloed aan pasiënte gegee word nie. Dus is daar 'n reuse-bloedtekort in Suid-Afrika en ons eie mense ly daaronder.

Bravoland beoog met hierdie bloeddiens om ‘n databasis saam te stel van mense wat bereid sal wees om bloed te skenk wanneer ‘n volksgenoot in u omgewing met dieselfde bloedgroep as u, bloed benodig.

Daarom wil ons 'n lys saamstel van mense wat bereid is om te skenk, in watter area hulle woon, en watter bloedgroep hulle het. Selfs al weet u nie in watter bloedgroep u is nie, kan u steeds u naam op die lys sit.

Kontakbesonderhede is noodsaaklik sodat ons u so gou moontlik kan kontak indien iemand in nood is. Persoonlike besonderhede sal nie aan 'n derde party bekend gemaak word nie en indien u u naam op die lys plaas, sal dit aan niemand anders as die administreerders van die databasis sigbaar wees nie.

So verseker ons veilige bloed vir ons eie mense. Baie van ons kan dalk nie ‘n finansiële bydrae maak tot ons volk se welstand nie, maar dit keer ons nie om mekaar die grootste geskenk moontlik te gee nie – die lewe.

By voorbaat baie dankie vir u bereidwilligheid.

Vriendelike groete,
Die Bravoland-span

NS. Die blou blokkie links boaan hierdie blad wys hoeveel name daar tans op die databasis is.

Plaas u naam hier op die lys: http://www.petitiononline.com/bravo/petition.html
Vir meer inligting: http://www.bravoland.co.za/forum/index.php?topic=178.20

Volkskultuurdag - 31 Mei 2008 - Terugvoering

2008-06-06T10:33:00.004+02:00

Volkskultuurdag - 31 Mei 2008

2008-05-10T13:10:00.005+02:00

Volkskultuurdag
31 Mei 2008 - Krugersdorp

Bravoland, in samewerking met die Paardekraal-pos van die Verkennersbeweging, die Afrikaner Kultuurbond (AKB) en die CVO-Skool Brandwag, nooi volksgenote na 'n Volkskultuurdag te Paardekraalmonument op Saterdag 31 Mei 2008. Hierdie beloof om 'n onvergeetlike dag te wees met hope pret vir oud en jonk. Aktiwiteite en items op die program sluit in: Boeresport (aangebied deur Herman Hardick en Beatix Erasmus, beter bekend as Ben en Jackie van Villa Rosa), skyfskiet, kettieskiet, 'n optrede deur ’n perdekommando, Boere-orkes, gaskunstenaars, volkspele deur die Randfontein-laer en nog vele meer. Tradisionele stalletjies en produkte sal ook beskikbaar wees.

Die AP Kerk Krugersdorp hou ook spesiaal daardie dag hul basaar by die Paardekraalmonument en hulle sal sorg vir heerlike verversings- en ander snuistery-stalletjies.

Die Verkenners, Bravoland en Die Brandwag kamp daardie naweek op die terrein en persone wat belangstel om ook daar te kamp is welkom om die kampkommandant vir die naweek, mnr. Sid Mann, te kontak by 083 227 3260. Persone wat belangstel om stalletjies te bespreek en/of tradisionele produkte uit te stal, kan ook vir mnr. Mann kontak.

Volkskultuurdag-program:

Saterdag 31 Mei 2008

08:30 Opening: Ds. Johan Greyling

09:00 Vlaghysing - Perdekommand

09:30 Mnr. Theuns de Wet (AKB) - Wat is kultuur?

10:00 - 13:00 Boeresport

13:00 - 15:30 Musiek deur mnr. Conrad Hanekom

15:30 Veiling

16:00 - 18:00 Volkspele

18:00 Boere-orkes

Vir meer inligting en navrae, kliek hier: Volkskultuurdag

Organiseerders:

Paardekraal-Verkenners, Bravoland, CVO Brandwag en die AKB

Kennisgewing:

DIE ARME BLANKE

2008-05-08T17:15:00.000+02:00

LANGENHOVEN se lewenslange subredakteur en administratrise van sy nalatenskap, Sarah Goldblatt, het in haar enigste digbundel, "Liefdes-kransie", uitgegee in 1920, soos volg gedig oor die Afrikaners wat in daardie dae honger gely het onder die juk van die Britse Imperialisme:

DIE ARME BLANKE

Ek is ’n arme blanke,
sieklik en naar en vuil,
stukkend en bijna nakend;
wie sal sij lot met mij ruil?

Weet julle hoedat mij naam is?
Die edelste naam wat jul eer.
Ek is ’n Afrikaner
wat Afrika’s naam verteer.
Ek is ’n arme blanke,
die kind van ’n voorgeslag
van dappere, eerbare helde:
word ek deur julle verag?

Ons is ’n honderdduisend,
almaal so goed soo jij;
waar julle spog oor vooruitgang,
spog maar bij ons verbij.

Oupa het saam met sij maters
besluit om op trek te gaan;
oupa het saam met die ander
bij Bloedrivier pal gestaan.

Droogte en pestilensie,
moordlus van wilde barbaar,
alles was vir mij nasie
geen onowerkomelik gevaar.

Hier bij die bronne van welvaart,
hier is ons siekte ontstaan;
hier bij die nasleep van welvaart
dreig ons om ook te vergaan.

Maar gee tog mij kinders ’n kansie,
gee hul tog nuwe moed;
denk tog, die kinders is almaal
kinders van julle bloed.

Gee tog die kinders ’n kansie,
ek is al afgeleef;
ek bid dat die nag mij wil saamneem,
dis al wat ek wetend na streef.

Ek is ’n arme blanke;
ek bid, en ek smeek, en ek vra:
help tog jul eie famielie,
help óns, Suidafrika.

Bravoland Ondersteunersklub gestig

2008-04-29T21:52:00.002+02:00

Bravoland Ondersteunersklub

Die Bravoland Ondersteunersklub is in die lewe geroep om ondersteuning te bied. Die klub is oop vir alle Bravoland-burgers en lidmaatskap is vrywillig.

Daar is baie burgers wat nie aktief betrokke kan wees by al die aktiwiteite en werksaamhede nie, maar wat aangedui het dat hulle ‘n finansiële bydrae wil maak. Die grootste deel van die Ondersteunersklub se fondse gaan vir Volkshulp aangewend word.

Hier volg ‘n kort opsomming van Bravoland se Volkshulp-aksies:
Vanaf die ontstaan van Bravoland was om ons Volk te help een van ons belangrikste doelstellings. Daarom dat ons, met Bravoland skaars ouer as 'n maand, reeds die eerste aksie geloods het. Op 9 Junie 2007 hou ons Operasie Wolmer aangesien hierdie gemeenskap soveel aandag in die nuus ontvang het omdat die stadsraad hulle uit hul huise wou verjaag. Oorspronklik was die plan om hul huise te gaan help opknap, maar aangesien politici van die NSA reeds ingegryp het, het ons die aksie verander in 'n skenking van kos, klere en komberse.

Dit het so spontaan oorgegaan na 'n maandelikse aksie waar ons elke maand 'n ander area se arm Volksgenote probeer help het. Op 14 Julie 2007 het 'n span Bravolanders vertrek na die Vrystaat om vir Tant Corrie en haar mensies te help met voorraad kos in Parys. In Augustus het die finansies egter begin lol en ons het besluit om 'n klein groepie oumensies te trakteer op badprodukte. Weens die tekort aan broodnodige fondse, het ons besluit om die aksies te verminder na elke drie maande. Dus was daar gedurende die orige maande van 2007 hard gewerk om genoeg fondse te bekom om die Kersaksie te Krugersdorp moontlik te maak. Met die aksie gedurende Maart vanjaar op Vanderbijlpark, waar Bravoland onder andere 'n koolstoof geskenk het, het ons weer eens besef dat ons iets dringends sal moet doen om van meer hulp vir ons arm Volksgenote te wees.

Die idee vir die Ondersteunersklub het dus uit ons Volkshulp-aksies ontstaan. Elke lid wat bereid is, dra 'n klein vaste maandelikse bedrag by en dit sal ons dan ook in staat stel om Bravoland se verpligtinge na te kom.

Bravoland se webwerf moet elke maand betaal word en daar is lidmaatskapgelde aan die Afrikanerfront betaalbaar. Ten einde die las ligter te maak, sal van die Ondersteunersklub se fondse aangewend word om die verpligtinge na te kom.

Alle oorblywende fondse gaan vir Volkshulp aangewend word.Die hoofdoel van die Bravoland Ondersteunersklub is dus om ondersteuning te verleen.Hiermee wil ons u vriendelik uitnooi om deel te word van die Bravoland Ondersteunersklub.

Lees die Ondersteunersklub se Grondwet op die volgende skakel, en om aan te sluit kan u net u naam op daardie draad plaas:
Bravoland Ondersteunersklub

Afrikanerfront

2008-04-25T20:59:00.002+02:00

Die Afrikanerfront is op 10 November 2007 gestig as 'n oorkoepelende organisasie waarby verskillende Afrikanerorganisasies kan aansluit in 'n poging om samewerking te bewerkstellig. Op 10 November het 19 lidorganisasies by die Afrikanerfront geaffilieer en die Reglement van Orde onderteken.

Die eerste algemene vergadering van die Afrikanerfront ná stigting, het op 19 April 2008 plaasgevind en nog vier organisasies het die Reglement van Orde onderteken.

Die organisasies wat by die Afrikanerfront geaffilieer is, is as volg:

Afrikaner Volkseie Sport
Afrikaner Kultuurbond (AKB)
Aksie Vrouekrag
Afrikaner Weerstandsbeweging (AWB)
Boerekommandokorps
Bravoland
Bybel en Volk
Genootskap vir Afrikaner Simbole (GAS)
Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans (GHA)
Herstigte Nasionale Party (HNP)
Koördinerende Afrikanerraad
Majuba Boerevolktrust
Nasionale Belastingbetalersunie (NBU)
Radio Pretoria
Reddingsdaad- onderwysbond
Stigting vir Nasionale Minderhede
Studiegroep vir Eietydse Geskiedenis
Tabok
Transvaalse Landbou-unie van Suid-Afrika (TLU SA)
Tussentydse Afrikanerraad (TAR)
Verkennersbeweging van Suid-Afrika
Vrye Republikeinse Beweging
Volkseie Museumraad
Vrye Republikeinse Beweging

Genl. De la Rey se Dodemasker gevind

2008-03-16T11:08:00.002+02:00

Majuba 2008

2008-02-27T11:01:00.002+02:00

-- Onthou Majuba!! --

-- 27 Februarie 1881 --

Bravoland Spaarklub

2008-02-06T14:54:00.000+02:00

Die Republiek van Bravoland is besig met die stigting van die Bravoland Spaarklub, die bestuur is reeds verkies en sien as volg daar uit:

Voorsitter: Jan Beyers
O/voorsitter: Clem de Klerk
Sekretaris: Walter Language
Tesourier: Plaas Botha

Die bestuur van die Bravoland Spaarklub stel tans die Grondwet van die Klub op.

Vir meer inligting, of om in die Bravoland Spaarklub te belê, kan u gerus hierdie draad besoek: Bravoland Spaarklub
.

2008-01-22T00:51:00.000+02:00

Bravoland het al verskeie saamtrekke en aksies bygewoon, onder andere:
1. 'n Besoek aan generaal C.R. de Wet se plaas, Cornelia, by Rooipoortdam naby Koppies,
2. die geboorte van Bravo01, die eerste lid van Bravoland se beeskudde,
3. die Bravoland Bivak Braai,
4. Pretoria Bly Pretoria-versetaksie, en
5. die Paardekraal Geloftefees 2007 waar van die klippe van die klipstapel weer onder die Paardekraal-Monument gepak is. In 1880 is hierdie klipstapel deur die Boere in Krugersdorp gepak as belofte aan mekaar dat hulle nie sal ophou veg totdat hulle hul vryheid herwin het nie. In 1901, in opdrag van Lord Roberts, is hierdie klippe in die Vaalrivier onder die treinbrug gegooi. Clive Derby Lewis het met behulp van polisieduikers van die klippe uitgeduik en toestemming aan die Paardekraal Verkenners gegee om dit terug te plaas.

Die video kan ook op YouTube gekyk word by: Ons vir jou Suid-Afrika

Die Bravolander - Januarie 2008

2008-01-20T22:33:00.001+02:00

.
Laai die volledige Januarie-uitgawe in PDF-formaat hier af: Die Bravolander - Januarie 2007

Dit kan dalk gebeur – toekomsgerigte siening

Deur CLEM DE KLERK

Die jaar 2007 het geëindig met vreemde klanke in ons ore. Daardie klanke gaan weerklank vind in die klowe van 2008. Die wêreldpolitiek word hewiger, die ekonomiese bedrywighede van die wêreldburgers word al nouer en die oliemagnate spartel om vir oulaas miljarde in hul beurse te kry voordat die totale voorraad in duie stort.

Maar wat hou 2008 in vir die Witman in Afrika? Daar is goeie en slegte nuus. Die slegte nuus is dat 2009 veel slegter gaan wees as 2008 en die goeie nuus is dat 2007 beter was as wat 2008 gaan wees.

Maar kom ons bepaal ons tot die dinge wat werklik ’n invloed kan uitoefen op ons volksbestaan.

Die stryd tussen Zoeloe en Xhosa kan hewiger word as in ag geneem word dat die Xhosa’s besig is om Zuma te raam en skuldig te bevind voordat hy dalk verkies word tot president van die land. Hierteenoor is Zuma blykbaar besig, net soos met die verkiesing as ANC-president, om die voetvolk op te vorder tot ondersteuning vir sy aanslag. Dit bevat die implikasie dat vervolging mag plaasvind, maar dat skuldigbevinding uitgesluit word.

Wat ook al die uitkoms is, die geveg tussen hierdie twee volke het nog nie werklik begin nie, en gaan nie gou eindig nie. Die randeiers in die ANC is diegene wat hul steun gee aan die een wat die beste beloftes kan maak, wat die hardste kan praat oor wat hulle alles verniet gaan kry in ruil vir ’n stembus-kruisie. Die Xhosa-kamp sit met ’n yslike dilemma – hulle het nie ’n prominente leier in eie geledere wat oor die statuur beskik om president te word nie – en diegene wat wel oor die statuur mag beskik stel duidelik nie veel belang nie, of hulle geniet nie genoeg steun onder die voetvolk nie – en dit maak dat die ANC se Xhosa’s hulle kan wend tot uitdrywing van diegene in die Party wat in hulle pad staan.

Aan die anderkant is daar die kommunisties-gedrewe strukture wat Zuma steun omdat hy simbool geword het van wat in die kommunisme gesetel is, naamlik toepasser van ongerymdhede soos wat hulle self ook wil toepas. Hierby kan ook in aanmerking geneem word dat Cosatu, die Jeugliga en die Vroueliga almal wil sien dat hulle Leier net so “skuldig” moet wees as wat hulle self is – en dit verklaar waarom die sogenaamde Madiba aangehang is, en dalk nog aangehang word – hy is ’n “skuldige” terroris wat vrygelaat is.

Maar dat dit die begin is van hewige stryd onder die Afrikane in die land, moet niemand in twyfel trek nie. Die opsigtelike pogings wat in Pietersburg aangewend is om sogenaamde ANC-eenheid en ANC-demokrasie aan die ondersteuners te verkoop, is strategie van albei partye – die Thabo-lot teen die Jacob-seksie. Uiteindelik gaan die seepbel bars, maar die ontploffing gaan ook die blankes tref. Niemand sal die totale impak van so ’n ontploffing nou reeds kan uitspel nie. Die hewigheid van die ontploffing gaan ook bepaal word deur ander buitefaktore wat nie nou ter sake is nie.

In die buiteland gaan die VSA ook eersdaags stembus toe. Anders as in Kenia waar Afrika se wanorde die verkiesing in chaos gelaat het, sal die VSA weer die stryd tussen Republikein en Demokraat laat woed met die Dollar wat kwistig aangewend sal word om nog ’n welvarende die president van die VSA te maak. Wie ook al die leisels daar oorneem, is van weinig betekenis vir die RSA en van geen waarde vir die Boere-Afrikaner nie. Die verandering in leierskap kan wel ’n invloed uitoefen op die oorlog in die Ooste, die olie-voorsiening aan die VSA en ander wêrelddele.

Ons volk sal ook nuwe aksies van stapel stuur. Die skielike heengaan van die HNP-leier, mnr. W.T. Marais, beteken ook dat die Afrikanerfront ’n nuwe voorsitter moet aanwys, en die HNP sal skerp moet dink oor die pad vorentoe. Die Afrikanerfront sal in Januarie sy eerste vergadering van die dagbestuur hou waarin ’n hele paar sake eers afgehandel moet word alvorens daar met daadwerklike optrede begin kan word. Die saambinding van volksgenote sal deurlopend op die sakelys bly vir die Front. Dit kan ook nuwe veerkrag gee aan ons mense om betrokke te raak in die vryheidstryd.

Die Afrikaanse kerke sal ernstig moet besin oor hul belydenisskrifte, en as daar gehou word by die bestaande en erkende Skrifte, sal dit nuwe lewe blaas in die voortgang van ons volk.

Maar daar is ook uitdagings wat wag op elke burger van Bravoland. Die debatvoering wat vreugde en perspektief bied aan menige deelnemers sal nie net daarby bly nie. Doelgerigte take sal aangepak moet word om ons volk te rig en te lei. Hiervoor sal sterk leierskap nodig wees, nie net van die president van Bravoland nie, maar veel eerder deur sy volksraad en sy algemene burgery. Die nodige ondersteuning wat ons burgers behoort te bied, sal ook die vermoë van die president bepaal. Daardie eendragtigheid behoort dan ook neerslag te vind in ander strukture.

Miskien kan Bravoland een reuse-taak begin – en so sterk daarop konsentreer dat dit moet en sal lei tot uiteindelike sukses.

Die skrywer hiervan kan nie anders nie as om daardie doelwit te stel rondom ekonomiese krag. Dit is die een faktor wat nie onderskat mag word nie. Daar is soveel wat ons burgers (en Bravoland) kan vermag indien ons ’n Bravoland ekonomiese krag kan vestig. Bravoland behoort die leiding te neem in 2008 om selfs die Afrikanerfront te oortuig dat ’n Ekonomiese Kongres vanjaar gehou moet word – met sprekers en kundiges uit die ekonomiese wêreld.

As Bravoland dit gedoen het, dan het hy ’n bres geslaan vir die ganse Volk. Solank daardie ekonomiese kragte ontgin word binne die raamwerk van die Volk se geloofsetiek kan dit ’n reuse-stap wees op pad na totale vryheid.

Kom burgers, daar is werk wat wag!

********************************************************************

Nasionale simbole kompetisie

Tydens die Volksraadsitting van 17 November 2007, is daar besluit dat daar vir die burgers en vrywilligers gevra gaan word om te help met die ontwerp van Bravoland se nasionale simbole. Ontwerpe en voorstelle vir die volgende word verlang.

1. Volkslied
2. Vlaglied
3. Landswapen

Vir die ontwerp van die landswapen geld die volgende:

1. Enige simbole kan gebruik word mits dit binne ons kultuur is
2. Voorstelle moet asseblief van ‘n betekenis vergesel wees

Die sluitingsdatum vir voorstelle en ontwerpe is 29 Februarie 2008, en kan op een van die volgende metodes aan ons gestuur word.

1. Deur middel van e-pos kompetisie@bravoland.co.za
2. Slakkepos – Posbus 562, Groblersdal, 04703 (merk asseblief duidelik vir Sannie van der Walt).

Op ons webwerf www.bravoland.co.za/forum op die draad wat vir die kompetisie oopgemaak is.

Die wenner van die kompetisie sal aangewys word nadat die toepaslike simbole verkies is.

*************************************************************

Bravoland reik uit na Villa Gloria

Deur BEN GELDENHUYS

As gevolg van die rassistiese wetgewing – regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging – is die nood onder ons Volksgenote deesdae baie hoog. Bravoland het reeds vroeg in haar bestaan besef dat sy 'n poging moet aanwend om 'n verskil te maak, al is dit hoe klein in vergelyking met die nood wat bestaan. Dus en derhalwe is daar gereeld Volkshulp-aksies van stapel gestuur. In die meeste gevalle is daar gekonsentreer op voedsel, maar omdat dit Desember is, is daar besluit om dit spesiaal te maak vir 'n paar kinderhartjies.

Op die 17de Desember 2007 is 'n afvaardiging van Bravoland na “Villa Gloria” in Krugersdorp. Daar is Kersgeskenkies aan die kinders uitgedeel en ook voedsel oorhandig aan Villa Gloria se koskas. Uit die koskas word die behoeftigste van die mense onderhou. Ook is daar klere vir die klerekas oorhandig. Ook die klerekas, net soos die koskas, word bestuur en die bestuurstelsel verseker dat die persone wat werklik 'n nood het, dit ontvang.

Die verblydende nuus van die dag se gebeure was om te verneem dat twee gesinne permanente verblyf gevind het en dus Villa Gloria verlaat het. Sien, Villa Gloria word as 'n halfweghuis bestuur, meeste mense het geen werk of verblyf wanneer hulle daar aankom nie. Aan die mense word dan verblyf en voedsel gegee, en meer belangrik, word hulle gehelp om werk te kry. Wanneer hulle dan werk gekry het, betaal hulle 'n klein bedraggie huur, totdat hulle onafhanklik genoeg is om Villa Gloria te verlaat en permanente verblyf elders te kry.

Die bestuur was ook baie trots om ons in te lig dat al die kinders van Villa Gloria geslaag het by die skool.

Aan almal wat donasies gegee het vir hierdie Volkshulp-aksie wil ek my opregte dank uit spreek, ek glo dat hierdie aksie 'n paar kinders se harte bly gemaak het en ook hulle magies vol!

************************************************************

Geloftedag – 16 Desember 2007 - Bloedrivier

Deur PETER THOMAS

Die gevoel van opgewondenheid het al begin toe ons op die grondpad na die Bloedrivier-terrein afdraai.

By die terrein aangekom het die hoeveelheid mense daar my opgeval. Dit was ‘n feestelike stemming met vlae van die verskillende Boere-republieke wat oral gewapper het. Mense het al vir die vorige paar dae in die “laer” kampeer. Daar was “kenmekaar” geleentheid, boodskappe is uitgesaai, aand-kampvure met volksang, klei-os maak, jukskei en ander aktiwiteite om die mense besig te hou. Die kampkommandant se tent was omring deur tien vlae van die Boererepublieke.

Ons was net betyds vir die verrigtinge wat om 09:00 in die laer sou begin. Die hoogtepunt sou die herbevestiging deur die teenwoordiges van die Gelofte wees.

Toe ek die laer binnestap is dit asof ek deur ‘n onsigbare poort loop en 169 jaar in die verlede geplaas word.

In my geestesoog beleef ek daardie Sondag van die Slag van Bloedrivier. Ek hoor die geskree van die stormende Zoeloe-impi’s en die geweervuur van die Boere. Ek sien die digte rook van die kruitdampe, die diere wat verbouereerd rondmaal en ek hoor weer die aanhoudende, aanhoudende geweervuur. Skielik is ek weer terug in die hede en ek voel die hare op my arms regop staan.

Plekke is ingeneem op kampstoele of sommer so op die grond. Net na 09:00 het die perdekommando die laer binnegekom, die voorste tien ruiters elkeen met ‘n Boererepublieks- of Voortrekkervlag. Soos elke vlag in ‘n halfsirkel geplant is, is die herkoms van die vlag verduidelik.

Dan word daar uit volle bors gesing en na ‘n kort toespraak en gebed, vind die hoogtepunt van die dag plaas. Almal teenwoordig herbevestig hardop die Gelofte, ‘n paar honderd Christen-Afrikaners verenig in hulle opregtheid.

Die verrigtinge in die laer word afgesluit met die sing van al vier verse van die Stem. Ai, hoe wonderlik is dit nie om weer eens die Stem te sing soos dit moet gesing word, in Afrikaans!

Ons beweeg daarna almal na die saal toe vir die Geloftediens.

Gedurende voorsang sing ‘n nuwe sangeressie Coreen ‘n liedjie oor Bloedrivier wat spesiaal vir die Geloftefees geskryf is, ‘n toekomstige treffer as daar ooit een was!

Dan sing almal Psalm 146 en die skriflesing kom uit Lukas 11.

Ter afsluiting sing almal die Onse Vader.

Na ‘n kort pouse volg ‘n historiese voordrag en daarna is dit piekniektyd en gesellig saam verkeer.

So loop ‘n baie spesiale dag ten einde en in stilte pak ons die lang pad huis toe aan. Die gebeure van die dag nog te vars in die geheue vir onbelangrike praatjies.

Dag van versoening? Ek is oortuig nie een van die mense daar het aan versoening gedink nie, dit was Geloftedag, en die herbevestiging daarvan het alles daar oorheers.

************************************************************

Bravodal se inwonders - vervolgverhaal deel 4

Deur RUBEN BOTMA

Dis 19:30.

Johan Wilkens is besig om sy reistas uit te pak. ‘n Skielike beweging by die venster vang sy oog.

Hy staar stip na die kat wat langs die vensterbank opklim. Hy hou nie baie van katte nie, maar die Bergkrans Hotel is die enigste slaapplek wat hy op kort kennisgewing kon kry. Hoewel dit buite effe vervalle lyk, is dit duidelik dat die eienaars baie moeite gedoen het met die binne-versierings.

Dit voel amper asof hy in iemand se huis ‘n kamer huur.

Hy het homself voorgeneem om nie langer as drie dae op Bravodal deur te bring nie en daarom het hy slegs die nodige ingepak. Dit is ‘n belangrike saak wat hy met Tant Leen moet bespreek – een wat moontlik tot ongelukkigheid onder baie van die inwoners mag lei…

Hy dink na oor die afgelope vyf jaar. Hy het ongekende belangstelling in die saak op universiteit begin toon. Soveel so, dat hy sy verhandeling gebaseer het op die moontlike interpretasies van ‘n obskure bywet in die Bravoland Grondwet waaroor daar nog geen uitspraak in enige howe binne die Republiek was nie.

Dit bring die opgewondenheid weer sterk na vore en daardeur besef Johan dat hy weereens deur die nag gaan werk…

“Moet nooit onkant gevang word deur enigiets wat ‘n getuie mag kwytraak nie. As jy nie daarop voorbereid was nie, is jy nie jou sout werd nie,” was die dekaan van die Fakulteit Regsgeleerdheid se opinie oor die Regsprofessie.

Johan het dit sy slagspreuk gemaak; sy wese is daardeur in beslag geneem.

Omstreeks vieruur die volgende oggend het Johan bo-op sy skootrekenaar aan die slaap geraak. Sy beplanning vir die dag was feitlik uitgewerk. Sy belangrikste taak sou wees om met Tant Leen te gesels.

* * *

“Goeiemôre mnr. Wilkens. U het gevra dat ons u ontbyt direk na u kamer moet bring,” sê ‘n dun stemmetjie terwyl die kamerdeur op ‘n skrefie oopgemaak word.

Die reuk van koffie dring na hom toe deur.

“Goeiemôre, mej. ...?” begin Johan.

“Smit,” antwoord sy hom. “Ek hoop nie ek is te vroeg nie. U het ons laat weet dat u 06:00 koffie en beskuit wou hê.”

“Baie dankie, mej. Smit. Plaas dit asseblief op die lessenaar… Wag, laat ek gou plek maak vir die skinkbord…”

Johan se vingers is skielik dom. Hy slaag daarin op plek vir die skinkbord te maak, maar faal daarin om daardie boeke en papiere op die lessenaar te hou.

“Nee, toemaar. Ek sal dit optel,” sê Johan aan haar. “Ek… uh… Ag wat, dit moet maar daar bly.” Vererg skuif hy die boeke onder die lessenaar in met sy voet en hoor hoe die papiere frommel.

Mej. Smit sien hoe Johan poog om sy humeur te beteuel en kry ‘n skelm glimlag op haar gesig. “Ek het vir u ‘n skoon handdoek in die badkamer neergesit,” volg mej. Smit asof sy nie die vorige petalje aanskou het nie.

“Weer eens dankie, mej. Smit,” sê Johan terwyl hy probeer om nie geïrriteerd te lyk met homself nie.

“Indien u ons dalk benodig, kan u slegs die telefoon langs u bed optel en nommer 1 skakel. U word direk na die ontvangs toe deurgeskakel. Is daar nog iets wat u verlang, mnr. Wilkens?” Sy kyk hom vierkantig in die oë. Hy sien die uitdaging in haar oë.

“Mej. Smit, daar is een ding wat u vir my kan doen voordat u gaan… U voornaam asseblief.” Hy sien aan haar lyftaal dat sy dit nie verwag het nie.

“Alida,” sê sy voordat sy haarself uit die kamer haas. Sy moes omdraai en terugkom omdat sy vergeet het om die deur toe te maak. Terwyl sy die deur saggies toedruk, sê Johan: “Dankie vir jou moeite, Alida.”

Met ‘n sigbare bloos maak Alida die deur toe. Terwyl sy in die gang afstap hoor sy die sagte lag vanuit Johan se kamer. Mansmense darem, dink sy by haarself.

* * *

Johan maak homself klaar. Hoewel hy slegs twee ure se slaap in agter die rug het, weet hy dat hy ‘n effektiewe twee ure ingekry het. Meermale het hy tydens sy studies op minder as dit gaan eksamen skryf.

Johan neem die papiere wat op die lessenaar is en plaas dit binne sy aktetas. Hy weet hy moet vandag die onsmaaklike taak op homself neem om met Tant Leen te gesels. Hy hoop net dat sy nie te ontsteld sal raak nie.

Wat Johan egter nie gesien het toe hy die kamerdeur agter hom toegetrek het nie, is dat die belangrikste dokument onder een van die boeke onder die lessenaar bly lê het…

* * *

Alida het gewag totdat sy gesien het dat Johan in sy motor geklim het voordat sy dit weer buite die kombuis gewaag het.

Sy moet daagliks nuwe beddegoed in elke kamer op die beddens sit. Sy kon sien dat hy nie op sy bed geslaap het nie, maar die nuuskierigheid het haar beetgepak. Miskien is dit maar net sy manier van oogkontak hou as hy praat, dink sy. Dalk, maar Johan interesseer haar.

Sy neem ‘n stel skoon beddegoed op na die kamer en sluit die deur oop. Die kamer is feitlik presies soos dit is voordat iemand dit huur, behalwe vir die twee boeke en ‘n paar verfrommelde folio’s wat onder die lessenaar lê.

Sy besluit om eerste die boeke en papiere op te tel voordat sy die beddegoed ruil.

Die twee boeke lyk of hulle in ‘n biblioteek hoort: Familiereg binne die konteks van die Europese Eenheidstaat en Grondwet van die Republiek van Bravoland. Dit klink uiters vervelig, dink sy by haarself.

Sy besluit om maar die papiere ook op te tel. Die eerste een lyk of dit ‘n skedule van een of ander aard is. Al wat sy daarop kan uitmaak is die tye. Die res is alles in een of ander kode geskryf. Sy kan dit glad nie uitmaak nie.

Die volgende dokument lyk na ‘n amptelike regeringsdokument.

Die briefhoof dra die kenteken van die Departement van Familiesake en Welsyn. Sy weet sy moenie die dokument lees nie, maar sy kan haarself nie help nie…

Skielik snak sy na haar asem! Dit kan tog nie waar wees nie! Dit kan nie! Sy los die papiere en dokumente net so op die lessenaar en storm by die kamer uit…

Mag sy iemand vertel of moet sy eers vir Johan daaroor konfronteer?

************************************************************

Paardekraal-Geloftefees 2007

Deur KARINA DE JAGER

In byna elke volk se geskiedenis is daar belangrike gebeure wat op ‘n spesifieke manier herdenk word.

Een van die belangrikste herdenkingsdae in die Afrikanervolk se geskiedenis is Geloftedag. ‘n Gelofte is ‘n belofte wat ons aan God maak en in die aanloop na die Slag van Bloedrivier het die Voortrekkers gevra dat die Here die Zoeloes in hul hand moet gee as dit Sy wil is, en met die oorwinning oor die Zoeloes het die Voortrekkers op die 16de Desember 1838 ‘n belofte aan die Here gemaak dat ons hierdie dag elke jaar sal herdenk en as ‘n Sabbat sal deurbring.

Meer as 40 jaar later, weens die Engelse se aanslae op die Voortrekkers se vryheid, word die Gelofte herbevestig in 1880 te Paardekraal en ‘n klipstapel is deur ongeveer 8 000 burgers gepak as voorneme om nie op te hou veg totdat hulle hul vryheid herwin het nie. Hierdie klipstapel is gepak op die presiese plek waar die Paardekraal-Monument vandag staan.

In 1901 het lord Roberts opdrag gegee dat die Engelse hierdie klippe per trein na die Vaalrivier vervoer en dit onder die treinbrug in die rivier gooi. Dit was asof die burgers se moed gebreek was na hierdie aksie deur die Engelse.

Met hierdie geskiedkundige gebeure vars in die geheue reël die Paardekraal Verkenners die Geloftedagvieringe te Paardekraal-Monument, soos elke ander jaar en die Verkenners en Bravoland kamp van die Vrydag tot die Sondag by die Monument.

Vrydagnamiddag 14 Desember begin die groot volksaamtrek en woonwaens en tente word in ‘n laer opgeslaan en daardie aand word daar gekuier rondom die braaivleisvure. Na die aand se geselligheid is almal in twee uur-skofte ingedeel en daar is waggestaan regdeur die nag, wanneer jou skof verby was moes jy die volgende mense wie se beurt dit was, wakker maak.

Saterdagoggend het begin met ‘n vlagseremonie waar die Transvaalse Vierkleur en die Triomfvlag van Bravoland gehys is. Daarna het die groot skoonmaak- en opruimingsaksie begin. Die banke van die amfiteater is gewas, die badkamers skoongemaak en die area rondom die monument is opgeruim. Teen die middag was alles gereed vir die volgende dag se Geloftedagverrigtinge.

Daardie middag het die feesprogram afgeskop met boeresport. Almal is in twee spanne opgedeel met ongeveer 15 lede in elke span, die De la Rey-span onder leiding van Ben Geldenhuys en Chris Hoogendijk as die leier van die De Wet-span. Die kompetisie was straf en met groot opwinding is daar eiergegooi, met ‘n eier op ‘n lepel gehardloop, tougetrek, sakresies gehou en heel laaste is daar skyfgeskiet met windbukse. Vir al die aktiwiteite is punte toegeken aan die onderskeie spanne en met die skyfskiet is daar nie net aan die spanne punte toegeken nie, maar ook aan elke individuele skut. Na afloop van die boeresport is die punte van elke span opgetel en die De la Rey-span het as oorwinnaars uit die stryd getree. Die boeresportdag is afgesluit met ‘n prysuitdeling vir die top-skuts van die dag met pragtige pryse geborg deur Camdix in Krugersdorp.

Om 18:00 het die aand se verrigtinge afgeskop met Volkspele en tot groot vermaak van die toeskouers (en die deelnemers) het ons leke ook ‘n beurt gekry om ons staal te wys in die Volkspele-arena. Dit het dalk tot groot frustrasie van die professionele Volkspelers gelei, maar dit was baie pret. Sangers en ‘n musiekgroep het gesorg vir die vermaak vir die res van die aand en die kampeerders het – so tussendeur die reën – weer tot laat om die braaivleisvure gekuier.

Die Sondagoggend was almal 04:30 uit die vere om gereed te maak vir die vroeë oggenddiens wat om 06:00 begin het. Hierdie diens is waargeneem deur ds. D.A. van Rooyen waarna daar vir ‘n uur pouse was en almal koffie gedrink en ontbyt geëet het. Om 08:45 het die program voortgegaan met samesang en vlaghysing en die ontplooiing van twee reusagtige vlae – die Transvaalse Vierkleur en die Vrystaatse Vierkleur – aan weerskante van die Paardekraal-Monument, waarna die 1880-Gelofte voorgelees is. Die feesrede is gelewer deur prof. Erik Holm.

Mense vra so dikwels “kan die Afrikanervolk onsself as ‘n afsonderlike volk beskou?”. “Wat maak ons anders as enige ander Westerse volk, wat maak ons uniek?” Prof. Holm het in sy feesrede die volgende onder ons aandag gebring, en ek haal die volgende aan uit Tannie Anita du Plessis se “Boeremag”-dagboek op die Bravoland-forum:

Prof. Eric Holm het in sy rede verduidelik dat die Gelofte op drie bene staan: ‘n godsdienstige en ‘n militêre been, maar ook ‘n baie belangrike derde been – dié van ‘n Volksverbond. Hy het verduidelik van genepoele in die wetenskaplike wêreld waar ‘n kompleks gene ‘n ras bepaal met variasie binne-in. Hy het vertel dat “meme” die gene van idees is en dat ons aan ons volk moet begin dink in terme van ‘n memepoel. Net soos ons in terme van genekomplekse as van Europese afkoms geklassifiseer kan word, word ons in terme van idees in meemplekse uitgesonder. Hy het, op sy tipies wetenskaplike manier, ons as Verbondsvolk gaan dissekteer – die meme, waaraan ons uitken word, gaan ontleed en die volgende kenmerke van die Verbondsvolk opgenoem:
1. ons taal, Afrikaans
2. ons kultuur en geskiedenis
3. ons humorsin (eie aan die Afrikanervolk)
4. ons Christelike etiek (of ons as individue nou aan ‘n kerk behoort of nie)
5. ons snaakse hardkoppige ondernemerskap (“ons vat nie orders nie, maar kan ons planne maak...”)
6. ‘n eienaardige individualisme (wat maak dat ons nie maklik saamwerk nie)

Na nog ‘n pouse was daar weer samesang om 10:45 en die voorlees van die 1838-Gelofte. Die Geloftediens is waargeneem deur ds. P.H. Huystek en in hierdie tyd het daar ‘n hewige reënbui losgebars. Ironies genoeg, hoe meer ds. Huystek oor Noag preek, hoe harder het dit gereën. Dit was ‘n ongelooflike ervaring... Na afloop van die diens is die vlae gestryk en die Stem van Suid-Afrika gesing. Daar is niks wat die gevoel van volkstrots aanwakker soos deur die sing van die Stem nie, dan besef ons net weer ons is aan die suidpunt van Afrika geplaas met ‘n rede, en dat God dalk weer eendag vir ons ‘n oorwinning sal gee soos vir die Voortrekkers by Bloedrivier sodat ons weer ‘n vrye volk kan wees.

Die Geloftedag is afgesluit met ‘n boodskap deur die voorsitter van die Paardekraal-Feeskommissie.

In die vorige uitgawe van Die Bravolander het ons vertel van die Belofte-klippe, die klippe van die klipstapel wat deur die Engelse in die Vaalrivier gegooi is. Die Paardekraal Verkenners het baie navorsing gedoen oor hierdie klippe en uitgevind dat Clive Derby Lewis, wat in C-Max-gevangenis is vir deelname aan die moord op Chris Hani, van hierdie klippe laat uitduik het. Ben Geldenhuys en Chris Hoogendijk het gaan besoek aflê aan Clive om uit te vind wat van die klippe geword het, en Clive het gesê ons kan die klippe kry.

Wat hierdie Geloftedag so ekstra spesiaal gemaak het, is dat ons die voorreg gehad om na afloop van die dag se verrigtinge hierdie klippe weer terug onder die Paardekraal-Monument kon pak. As u eendag gaan besoek aflê aan die Paardekraal-Monument sal u hierdie klippe onder die monument by die gedenksteen sien.

Hierdie jaar, 2008, is die 170-jarige herdenking van die Slag van Bloedrivier en ek wil vandag ‘n beroep op elkeen doen om hierdie dag saam met ons te Paardekraal te herdenk.

************************************************************

Die siekte van ‘n skuldgevoel

Deur JAN VAN ZYL

Ek was so ‘n paar weke terug vir ‘n saak in die Konstitusionele Hof in Johannesburg. Hierdie moreel onbegronde hof vind jy in die oorblyfsels van die voorheen Nommer 4 tronk, wat deel uitgemaak het van die ou Fort, waar terroriste soos onder andere Nelson Mandela aangehou is.

Konstitusionele Heuwel, waar die hof en tronkmuseums ens. staan, word deur die ANC voorgehou as een van die morele regverdigingsgronde waarom die nuwe bestel sodanig legitiem sou wees. Net soos die Apartheid Museum en “Freedom Park”, word hierdie propaganda-struktuur met groot koste getooi en in stand gehou in die gees van die “nuwe” Suid-Afrika. Dit terwyl daar skaars ‘n blok vanaf die Konstitusionele Hof op groot skaal geroof, verkrag en vermoor word. In die moderne samelewing weet die ANC goed dat die leuen verbloem in ‘n waas van liberale propaganda maklik deur die publiek soos soetkoek opgevreet sal word.

Die oorhoofse doel van elke ANC monument en museum, is dan ook om hierdie leuen weer te bevestig, te versterk en aggressief na buite te propageer. As ‘n blatante leuen in die proses vertel word, is dit aanvaarbaar gesien in die lig dat apartheid ‘n “misdaad teen die mensdom” sou wees. So vind ons in die nuwe ANC-gefinansierde Bloedrivier-museum (net oorkant die rivier van ons eie Bloedsrivier-monument) die geskiedenis amptelik voorgehou as volg: Piet Retief en sy manskappe is om die lewe gebring omdat hulle gevang was waar hulle naby Dingaan se hut in die nag besig was met “loitering” en toordery. Van die Voortrekkers het onbehoorlik teenoor die Zoeloedames opgetree, en hulle probeer verlei. Verder verdien hulle om doodgemaak te word, omdat hulle van die Zoeloes almal slawe en Christene wou maak. Daar was nooit ‘n traktaat nie, en Bloedrivier was nie ‘n oorwinning nie aangesien net ‘n paar honderd krygers aan die slag deelgeneem het.

Die vorme wat die leuen van die “nuwe” Suid-Afrika aanneem, vind op verskillende wyses plaas. Aan die swart massa word die illusie voorgehou dat hulle inderwaarheid nou vry is, en dat dit sogenaamd beter met hulle sou gaan. Aan die Afrikaner, wat kan sien dat dit eintlik nie so goed gaan nie, word die herhaalde refrein in ons kele afgedruk dat ons skuldig is. Vir alles skuldig is.

Hierdie skuldgevoel werk soos ‘n virus. Dit gryp die oningeligte aan sy keel, laat hom smoor van skaamkry. Die stommerik sê gevolglik dan net ja en amen op elke immoreel waansinnige ANC-daad. Met bloedstollende oë kyk hy jou angsbevange aan as jy dit sou waag om kritiek uit te spreek teenoor die regering. Ons is mos dan skuldig. Sleg en verkeerd. En ons moet betaal. En nooit ophou betaal nie.

Hierdie skuldgevoel versmoor alle vorme van logika, dit beklemtoon die persoon wat net saam met die stroom beweeg se swak karakter, en maak inderdaad van ons volk slawe.

Ons eie mense kan ook nie ophou om oor hul voete te val om hierdie gedrog van ‘n regering ter wille te wees nie. Verdwaalde siele soos die FAK, ATKV en die Voortrekkers (huidige jeugbeweging, beslis nie die Voortrekkers van destyds nie) probeer hard om elke opdrag van die ANC uit te voer. Terselfdertyd ontwikkel daar ook onder ons eie mense die gees van “happy” wees. Almal moet net “happy” wees, almal se vriende wees, en basies almal probeer tevrede stel. Hierdie is die tipiese simptoom van ‘n volk wat te skaam geword het om vir hul beginsels op te staan.

In ‘n maand waar ons weer Geloftefees gehou het, moet ons vir ‘n oomblik stilstaan en ons situasie met realisme in die oë kyk. Vir ons om as volk weer ‘n regmatige plek in Afrika in te neem, moet ons terugkeer na die basiese beginsels. En dit begin deur ‘n gees van nasionalisme te kweek. ‘n Gees van trots op wie en wat ons is. Ons behoort oor niks skaam te voel nie. Die ander volke in SA is diegene wat skaam behoort te voel, bloot vanweë die feit dat hulle ons so terug gehou het. Dit maak nie saak wat die leuen is wat die ANC aan ons probeer voorhou nie, die waarheid kan nie verbloem word nie.

As daar een boodskap van die ou Voortrekkers is wat veral in hierdie tyd tot ons behoort te spreek, is dit die gees van trots wees op wie en wat ons is. Die Voortrekkers het nie jammer gesê omdat hulle getrek het nie. Hulle het ook beslis nie jammer gesê omdat hulle hulself verdedig het teen die aanslae van barbare nie.

Die ANC was nog altyd immoreel. Hulle is dit, en sal dit ook altyd bly. In die einste Konstitusionele Hof, net voor jy by die hof instap, is daar twee groot koper deure waardeur jy moet loop. Daar by die ingang is ‘n plaat aangebring met die woorde van Nelson Mandela, waar hy sy hoop uitspreek dat hierdie hof waarlik vir almal in Suid-Afrika regverdigheid, billikheid en vryheid sal bring. Skaars drie meter regs van hierdie plaat is daar graffiti op ‘n ou tronkmuur geverf. Die woorde skree dit uit: “Viva MK” (ANC se terroriste vleuel, wat vandag sterk verdink word vir baie plaasaanvalle). In daardie hof, die regering se liberale konstitusionele vrymakende struktuur, kan die haat en wrewel, die terrorisme, die onregverdigheid en onbillikheid net eenvoudig nie weggesteek word nie.

Dit spreek daartoe dat selfs die liberalis se droom van ‘n Grondwet en menseregte-hof inderwaarheid reeds met die hof se opening gesneuwel het voor die barbarisme van Afrika.

As dit die blatante wyse is hoe die regering hul gruweldade goedpraat, waaroor durf ons skaam te voel? Laat ons as volk hierdie jaar met trots instap. Vir niemand vra ons verskoning nie, van niemand vra ons toestemming om hier te mag wees nie. Die gees van al die geslagte voor ons, ja daardie gees van trots wees, dit is die gees wat ons vyande soos mis voor die son sal laat verdwyn.

“Hier staan ons trots, ons durf nie anders nie.”

************************************************************

Willie wil ook sien

Deur WILLIE WEETALS

Willie sien 'n ding kom, 'n ding waarvoor Willie al lankal wag. Dit beteken nou nie dat Willie nou Siener Weetals is nie, om Weetals te wees, beteken nie dat Willie die toekoms moet kan voorspel of "sien" nie. Daar het egter 'n paar dinge gebeur wat vir Willie beteken dat daar 'n ding kom, want Willie sien helder wat om hom aangaan maar dit beteken nie dat hy nou gesigte sien of heldersiende geword het nie.

Nou wonder die leser seker wat is die ding wat Willie weet wat kom, want die leser weet seker nie ook alles nie, Willie weet, want Willie Weetals...

Laat Willie egter by die begin begin, want dit is 'n baie beter plek om te begin as om by die einde te begin. Sienende dat dit iets is wat Willie gesien het, gaan Willie hierdie ding verduidelik soos iets wat iemand "gesien" het.

Willie sien 'n bult agter hom, hy loop tot bo-op die bult en sien in die verte 'n groot teerpad. Op die teerpad ry daar 'n oranje, wit en blou voertuig met 'n bleskop-man agter die stuur. Daar staan 'n menigte swart mense langs die pad wat opgelaai wil word. Die mense agter in die voertuig sê egter dat die bleskop-man hulle nie moet oplaai nie, want die mense agter in die voertuig het reeds betaal dat die menigte langs die pad hulle eie voertuie kan koop. Die mense langs die pad het egter nie mooi gekyk na hulle voertuie nie en die staan nou stukkend langs die pad. Die mense langs die pad is nou baie jaloers op die oranje, wit en blou voertuig. Weer betaal die mense agter in die voertuig om dié langs die pad se voertuie te laat regmaak. Die mense langs die pad kyk steeds nie mooi na hulle eie voertuie en wil graag die oranje, wit en blou voertuig hê.

Die bestuurder van die oranje, wit en blou voertuig is nou bang vir al die mense langs die pad, want hulle begin in die pad te dans en hy moet gereeld uitswaai. Van die mense agter in die voertuig sê dat hy oor hulle moet ry, want nou gooi hulle selfs klippe na die oranje, wit en blou voertuig. Die bleskop-man het nou 'n geel pak aan. Hy sê vir die mense agter in die voertuig dat hy net gou met die mense langs die pad wil praat, maar net as hulle ophou klippe gooi.

Hy stop die oranje, wit en blou voertuig en begin met die mense langs die pad te praat. Hulle druk 'n paar sente in sy hand en spring in die voertuig. Van die mense agter in die voertuig klim uit en spring op vliegtuie, weg – vir altyd! Ander word wreed by die voertuig uitgegooi. Die mooi pad is nou 'n grondpad, hoe verder die pad aangaan en nader kom aan Willie, hoe groter is die gate in die pad en hoe meer van die mense wat agter sit word wreed uitgegooi. Die voertuig is nie meer oranje, wit en blou nie, dit lyk nou soos 'n reënboog...

Dan snel die voertuig buite beheer verby Willie. Daar is nou nie meer 'n pad nie, die voertuig jaag sommer deur die veld. Van die mense agter in voertuig, wat nog die hele tyd aan die slaap was, word nou wakker, die een na die ander. Saggies begin hulle te kla dat die rit nou te rof is en dat te veel by die voertuig uitgegooi word. Ook kla hulle dat die eens mooi voertuig nie meer in so ’n goeie toestand is nie omdat die nuwe drywer nie na die voertuig kyk nie.

Die nuwe drywer luister nie na hulle nie, want hulle is baie en die wat agter sit is min...

Dan sien Willie 'n snaakse ding, die mense agter in die voertuig het nou hulle eie voertuig, dit is maar 'n klein voertuig, maar 'n mooi voertuig... dan word hierdie voertuig groter en die mense wat nog geslaap het agter in die reënboogvoertuig spring ook nou daarin. Die nuwe voertuig ry nou weer op 'n mooi gladde nuwe pad en in die verte sien Willie die ou voertuig het gebreek en staan nou doodstil...

Die Bravolander - Desember 2007

2007-12-01T18:36:00.002+02:00

Laai die volledige Desember-uitgawe in PDF-formaat hier af: Die Bravolander - Desember 2007

Paardekraal belofteklippe

Deur BEN GELDENHUYS

Op 12 April 1887 annekseer Sir Shepstone die ZAR namens Engeland, sonder dat 'n skoot geskiet is. Die anneksasie was 'n direkte gevolg van die ontdekking van goud in die ZAR, goud wat Engeland graag vir haarself wou hê.

Die gebeure is gevolg deur 'n periode van lydelike verset deur die burgers van die ZAR en ook is daar verskeie deputasies na Engeland gestuur. Hierdie deputasies en ook verskeie ander onderhandelings met Engeland het misluk en die burgers word opgeroep tot 'n vergadering te Paardekraal op 8 Desember 1880.

Tydens hierdie vergadering, besluit die sowat 8 000 burgers, dat die tyd aangebreek het om iets daadwerkliks te doen. Op 'n voorstel van Paul Kruger het die burgers 'n klipstapel gepak op die plek waar die monument vandag staan.

Op hierdie stadium is die Paardekraal Gelofte afgelê en die burgers beloof aan mekaar om nie op te hou veg voordat hulle hulle vryheid teruggekry het nie. Die klippe was ‘n simbool van hierdie belofte.

Hierdie byeenkoms het die slag van Majuba tot gevolg gehad en die herstel van vryheid van die ZAR op 27 Februarie 1881.

Die klippe is in opdrag van Lord Roberts in Junie 1901 verwyder en 'n deel daarvan is onder die treinbrug by Vereeniging in die Vaalrivier gegooi, 'n ander deel is in die see gegooi. Dit was tydens die Anglo-Boereoorlog (ABO) en Roberts het geweet hoe belangrik hierdie simbool vir
die burgers van die ZAR was. Hy sou ook graag hierdie belofte wat die burgers aan mekaar gemaak het en die Gelofte wat hulle gemaak het, wou verbreek.

Simbole speel in elke Volk se bestaan 'n belangrike rol, dit bind 'n Volk tot eenheid. Daarom ook dat daar so baie Volksimbole is, die bekendste is vlae en wapenskilde. Monumente en standbeelde verrig egter dieselfde rol en dit is dus nie verbasend dat die ANK daarvan 'n punt maak om van hierdie simbole ontslae te raak nie. Standbeelde word verwyder, monumente word verwoes en dit is onwettig om die ou vlae by sportbyeenkomste te swaai.

Die Paardekraal-klippe, of die belofteklippe, het vir die burgers van die ZAR baie waarde gehad. Die eerste vryheidsoorlog is gewen na aanleiding van die motivering wat die burgers geput het uit hierdie simbool. Die simboliese waarde was so groot dat Roberts geglo het dit sal die krygers van die ABO se moed breek indien dit verwyder word.

In die tye waarin ons leef, het ons Volk weer eens 'n simbool van hoop nodig. 'n Simbool wat ons bymekaar kan bring en ons vertroue in mekaar kan gee. Die ongeluk is dat ons Volk in die onlangse verlede soveel keer deur ons eie mense verraai en uitverkoop is, dat ons nie meer mekaar vertrou nie.

Tog weet ek, dat indien ons verby die kleinlike verskille kan kyk, sal ons agterkom dat ons almal dieselfde ding nastreef: VRYHEID!

Hieruit het dit vir my en die Paardekraal Verkenners 'n saak van erns geword om die belofteklippe terug te vind. Ons navorsing het aan die lig gebring dat 'n paar manne dieselfde wens gehad het en dat van die klippe reeds uit die rivier gehaal is! Die probleem was egter dat dit reeds in 1992 uitgehaal is, die vraag was nou, hoekom is dit nog nie teruggeplaas nie en waar is die klippe?

Die spoor het ons verder gelei na Clive Derby Lewis.

Clive Derby Lewis is die afgelope 15 jaar 'n politiese gevangene, maar kort voor sy inhegtenisneming, het hy en drie ander Engelsprekendes erns daarvan gemaak om die klippe terug te vind. Die verdeeldheid wat geheers het onder die Afrikaanse en Engelse blankes was vir Clive 'n ergernis en hulle het gehoop om met hierdie simbool versoening te smee. Die idee was om verskoning te vra aan die Volk vir die ongeregtighede wat Engeland ons aangedoen het.

Hulle het polisieduikers gebruik om onder die treinbrug te soek vir die klippe, maar dit was tevergeefs. Daar was geen klippe onder die brug nie. Hulle het dus by 'n kruispad gekom, of die klippe is nooit in die rivier gegooi nie, of hulle inligting was verkeerd oor waar dit in die rivier gegooi is. By nadere ondersoek sou hulle egter uitvind dat die treinbrug geskuif is en hulle is weer terug na die Vaalrivier. Hulle het die ou treinbrug gevind en het weer die polisieduikers ingespan.

Ek wens ek was daar toe die eerste klip uitgekom het, want in een area het hulle 'n klomp klippe ontdek! Dit móés die Paardekraal-klippe wees, want die klippe het in een kol gelê en in die omliggende area was daar nie klippe nie. Van die klippe is dan ook uit die rivier gehaal...

Clive is egter kort daarna gearresteer.

Met hierdie inligting tot ons beskikking was die groot vraag steeds: Waar is die klippe?

Die enigste uitweg was om vir Clive te gaan besoek en hoe jammer is ek dat ek dit nie lankal gedoen het nie. Hy het 'n algemene positiwiteit oor die lewe aan hom wat ek lanklaas in enige mens beleef het, dit was voorwaar 'n voorreg om hom te ontmoet... en die klippe, ja, die klippe mag ons kry!

Die Verkenners, in samewerking met Bravoland, gaan op 16 Desember 2007 hierdie klippe terugsit by die Paardekraal Monument.

******************************************************

Kersfees tydens die ABO

Deur JAN BEYERS

Die gedagte kom gereeld in mens se gedagtes op oor hoe die Boere tydens die Anglo-Boereoorlog gehandel het met Christelike feesdae, bv. Kersfees. Dit was swaar en moeilike tye. Baie meer as vandag. Was daar ook vreugdes en feesvieringe? Of het elkeen maar in depressiewe gedrag verval en net oorlog gemaak?

Die soeke het my op die volgende mooi stukkie geskiedenis laat afkom. Die vertelling is opgeteken in die boek “Vir Vryheid en vir Reg” onder redaksie van Marthinus van Bart en Leopold Scholtz.

Ek haal net so uit die boek aan:
Die bombardement van Ladysmith in Natal deur die Boeremagte onder kmdt.genl. Piet Joubert van die Zuid-Afrikaansche Republiek het op 16 Desember 1899 in alle erns begin. Die nuwe Franse Creusot- (Long Tom-) kanonne is daarvoor ingespan omdat hulle hul reuse-bomme tot 11 km ver kon slinger.

Die swaar bombardement het elke oggend met sonsopkoms begin en byna onophoudelik tot sononder voortgeduur. ‘n Long Tom kon 20 skote per uur afvuur. Die vuurdoop van kartetse (bomme gelaai met skroot) het die bevelvoerder van die vasgekeerde Britse leër, genl. George White, kwaai laat bontstaan. Op 21 Desember is die woning wat hy as hoof-kwartier opgeëis het, deur ‘n voltreffer in puin gelê. Hy het naelskraap aan die dood ontkom. Op ‘n ander dag het die kloktoring van die stadshuis aan skerwe gespat.

Die Britte het gehoop dat die ZAR-artilleriste hulle darem op Kersdag ‘n blaaskansie sou gun. White het selfs ‘n vrolike Kersboom laat oprig. Maar vroegoggend reeds is twee bomme uit Long Tom donderend op die kampe van die Natal Carbineers en die Imperial Light Horse afgevuur. Die missiele het,
wonder bo wonder, nie ontplof nie.

By nader ondersoek het die Kakies bemerk dat daar ‘n boodskap op elke projektiel geskryf was: “With the Compliments of the Season”. Versigtig is die bomme deur bomdeskundiges van die geniekorps oopgeskroef om hulle skadeloos te stel. Tot hulle stomme verbasing was dit nie gevul met plofstof nie, maar met heerlike vars Kerspoeding. Dit was Boeregemoedlikheid op sy beste!

Die res van die dag het daar ‘n gewyde stilte oor die gevegsfront geheers en albei kante kon ere-dienste hou, feesmaaltye nuttig en met speletjies en sport ontspan. Kersdag is eerbiedig.

Die volgende oggend is die oorlog met dodelike erns hervat toe Long Tom oudergewoonte met dagbreek ‘n gelaaide projektiel op die Kakies uitgespoeg het.

Met die stukkie wil ek nie net aantoon hoe ons voorvaders met dae soos Kersfees gehandel het nie, maar wil ook benadruk dat ons Volk nie moet verval in depressie en onderdruktheid van gemoed nie.

Al gaan dit party dae swaar, ons moet ons koppe optel, ons feesdae met ‘n feestelike gemoed deurbring, en dink aan die goedheid van ons Here Jesus. Mag die feestye ons Volk weer moed en krag gee om ons stryd verder te stry in die nuwe jaar. Geniet dit op die regte manier!

***********************************************************

*************************************************************

Paardekraal Geloftefees 2007

Soos dit vir baie jare reeds die gebruik is, bied die Paardekraal Feeskommissie andermaal weer ’n Geloftefees op 16 Desember by die Paardekraal Monument in Krugersdorp aan.

Die Geloftefees word voorafgegaan deur ’n vroeë oggend erediens om vyfuur op Saterdag, 1 Desember, by die “Ou Kraal”, soos dit toentertyd bekend was. Die diens word so vroeg gehou omdat dit die Afrikaner-Boerevolk se gewoonte was om elke oggend, voordat die son uitgekom het, Bybel te lees, te sing en te bid. Die “Trekkers” het ook tydens die simboliese ossewatrek van 1938 by die “Ou Kraal”, voor sonop godsdiens gehou. Daarom word daar sedert 1939 nog elke jaar op 1 Desember, by die “Ou Kraal” ’n vroeë godsdiensoefening gehou om hierdie gebruik in herinnering te roep.

Die “Ou Kraal” staan vandag bekend as Pretoriuskraal en is in Keerombergstaat, Noordheuwel, Krugersdorp geleë.

Die prediker by hierdie geleentheid is ds. H.A. Retief Ned. Hervormde Gemeente, Noordrand.

Op Sondag, 16 Desember, sal die Geloftefeesvieringe eweneens met ’n erediens om sesuur die oggend begin, wat gelei sal word deur ds. D.A. van Rooyen van die Ned. Hervormde kerk Krugersdorp Wes.

Na ‘n kort pouse sal die verrigtinge voortgesit word met musiek en samesang, die hysing en ontplooiing van die vlae, die opneem van ’n kollekte en die voorlees van die 1880-Gelofte. Daarna sal professor Eric Holm feesrede lewer.

Na ’n verdere pouse en die voorlees van die1838-Gelofte, sal ds. PH. Huysteek van die Gereformeerde Gemeente, Motana van Pretoria, die Geloftediens waarneem, waarna afgesluit word met die sing van die Stem.

Vir meer inligting skakel die sekretaris, mnr. A. von Well by 082-348-3828 of Frans Viljoen by 011-665-1478.

Geloftenaweek-feesprogram

Saterdag 15 Desember 2007
18:00 - 21:00 Boeremusiek - Samesang - Volkspele opvoering

Sondag 16 Desember 2007
06:00 - 07:00 Oggenddiens - Ds. D.A. van Rooyen - Predikant van die Ned. Hervormde Kerk
07:00 - 08:45 Pouse
08:45 - 08:55 Samesang
08:55 - 09:00 Vlaghysing
09:00 - 09:05 Voorlees van die 1880 Gelofte.
09:05 - 09:10 Bekendstelling van die Spreker.
09:10 - 10:00 Feesboodskap deur Prof. Erik Holm
10:00 - 10:05 Bedanking van die Spreker
10:05 - 10:45 Pouse
10:45 - 10:55 Samesang
10:55 - 11:00 Voorlees van die 1838 Gelofte.
11:00 - 11:05 Bekendstelling van die Prediker.
11:05 - 11:50 Gelofte diens deur Ds. P.H. Huysteek (Gereformeerde kerk Montana, Pretoria)
11:50 - 11:55 Bedanking van die Prediker
11:55 - 12:00 Vlagstryking waarna Die Stem gesing word.
12:00 Afsluiting deur die voorsitter van die Paardekraal feeskommissie.

********************************************************************

Bravoland ná sewe maande

Deur BEN GELDENHUYS

Dit is sewe maande sedert die ontstaan van Bravoland en vergun my die geleentheid om vir ‘n oomblik stil te staan by dit wat verrig is in dié tyd:

1. Die Triomfvlag is as Bravoland se amptelike vlag in gebruik geneem.
2. Die Bravolander – Bravoland se eie maandelikse nuusblad het die lig gesien en daar het reeds vier uitgawes verskyn.
3. Bravoland se leuse – In geloof ons vryheid – is deur die Burgers gekies.
4. Bravoland was betrokke by verskeie Volkshulpaksies: Wolmer, Parys, Wolmer senior en Krugersdorp Begraafplaas.
5. Op die kultuurakker het Bravoland ook gewoel. Bravoland was betrokke
by die skoonmaak van die Krugersdorp-konsentrasiekamp-kerkhof, ook by die Pretoria bly Pretoria optog en ook die betoging voor die hof m.b.t Pretoria en die Vlok-saak.
6. Bravoland se konsep-grondwet is geskryf en deur die Volksraad aanvaar.
7. Verskeie versetaksies is deur Bravolanders uitgevoer.
8. Bravoland het betrekkinge met verskeie volkseie organisasies.
9. Bravoland het die Reglement van Orde van die Afrikanerfront onderteken en is dus lid van die Afrikanerfront.
10. Bravoland se ledetal het gegroei tot oor die 500 lede in die sewe maande.
11. ‘n Tussenverkiesing is gehou en ‘n kabinet is aangestel.
Die fondament van Bravoland is gelê en dus is dit een en elkeen van ons
se plig om daarop voort te bou.

Die vraag wat ons onsself moet vra is: “Is ons tevrede met die vordering van Bravoland?” Bravoland is ‘n unieke konsep en dus is dit moeilik om te bepaal of ons die vordering wat daar was kan sien as suksesvol, want waarteen meet ons dit. Meet ons dit teen die NSA, is die antwoord onomwonde “JA”. Die probleem is egter, as jy jouself met ‘n donkie vergelyk en vind dat jy beter is, is jy op die beste ‘n muil!

Bravoland se plig is dus om haar eie standaard daar te stel en na daardie standaard te streef!

Daar is dus steeds baie werk wat wag. Werk wat gedoen moet word deur vrywillige hande. Bravoland is ‘n liefdesaak wat gedoen word deur Volksnasionaliste wie se strewe na vryheid so groot is dat hulle bereid is om opofferings te maak daarvoor.

Ek wil u een en elkeen bedank dat u bereid is om daardie opoffering te maak. Dat u bereid was om op te staan vir dit waarin u glo en toe u Volk u nodig gehad het vorentoe te tree en hierdie taak met oorgawe aangepak het.

Daar lê nog vir ons baie berge oor om te kruis, alleen kan niemand dit
doen nie, maar saam kan ons baie vermag.

*************************************************************

Bravodal se inwoners – vervolgverhaal deel 3

Bravodal is ’n fiktiewe dorp binne die grense van Bravoland. Die vervolgverhaal volg elke maand op mekaar, maar wat die verhaal so uniek maak, is dat dit elke maand deur ’n ander skrywer voortgesit word. Die derde maand se aflewering is geskryf deur die bobaas-skrywer, CLEM DE KLERK.

Gerhardus stap die trappies op na die huis van sy weldoener, wetende na aanleiding van die gesprek met tannie Roos, dat hy na ‘n veilige hawe geneem word. Hy kon Tannie Roos se verskoning met groot gemak afmaak met “toemaar Tannie Roos, Tannie hoef nie verskoning aan te bied nie, ek sou dieselfde gedoen het as ek in Tannie se skoene was”.

Tant Leen wag die twee glimlaggend in, en die warmte in haar stem laat by Gerhardus die gevoel ontstaan dat hy tuis gekom het...

Terwyl oom Joop sien hoe die laaste kliënt die winkel verlaat, merk hy ook hoe die blinknuwe Duitse motor reg voor die deur parkeer en ‘n jong man uitklim met aktetas in die hand, en met ‘n fierheid om die motor stap, reguit na die winkel waar oom Joop soek na die sleutels om te sluit.

“Goeiemiddag oom Joop, ek is Johan Wilkens,” groet die man en steek sy hand uit. Oom Joop druk die hand wat na hom uitgesteek word, maar die frons tussen sy oë verklap iets van verbasing en onbegrip.

“Goeiedag Vriend, jammer maar ek is nou onkant gevang. Is ek veronderstel om jou te ken as jy my so gemaklik op die voornaam aanspreek?”

“Nee Oom, ek glo nie Oom ken my nie, maar ek het vroeër vandag verneem dat Oom se besigheid hier is.” Oom Joop hoor die opregtheid in die stem, en hy begin grawe in die lêers van sy grysstof. Iewers is daar iets wat tog bekend voorkom, maar die jongman se stem ruk hom terug na die werklikheid.

“Oom Joop, Oom ken blykbaar al die mense van Bravodal, en ek het u hulp nodig, maar vergewe my as ek nou te vinnig op Oom afkom. Ken Oom iemand met die naam Leen, of miskien moet ek sê, Tannie Leen?”

Gerhardus sit op die voorstoep, die koffie smaak vorentoe en Tannie Leen se gasvryheid laat hom stom. Dat hy so sonder seremonie ontvang word asof hy maar altyd deel van die huishouding is, voel ietwat onwerklik. Hy hoor hoe Tant Leen met vaste stem sing terwyl sy besig is om aandete gereed te maak.

Oom Joop sal netnou hier opdaag, en dan wil sy eers gesprek voer met hom en alles hoor van Gerhardus. Foeitog, die kind was honger en hy het alles verorber wat sy vir hom met middagete voorgesit het. Die dankbaarheid in Gerhardus se kyk, en in sy stem, het iets in haar dieper wese aangeraak, en sy het geweet, haar ou man sou nie die jongman hierheen laat kom het as daar nie meriete in die saak is nie. Sy kan nie anders nie, maar haar gedagtes gaan terug na die tyd toe sy en Joop hier op Bravodal begin het met hul sakeonderneming. Haar gesig versag skielik, dit was moeilike dae, maar die herinneringe mooi, en hulle
het gelukkige jare saam help bou aan ‘n toekoms.

Tant Roos staan in die blomtuin, verwonder haar oor die onkruid wat so vinnig opskiet ná die reën, en wonder hoe sy dit alles gaan baasraak met die stywerigheid in die rug en die jare wat ook maar sy tol geëis het. Maar dit kwel nie so erg nie. Haar kop loop nou daar na Leen toe. Joop, die wonderlike goeie man, wat toe sommer so uit die bloute vir Gerhardus huisvesting bied, en Leen wat sonder om iets te wys, die jongman ontvang asof sy reeds dae lank weet van sy koms. Ja, die twee mense is bekend vir hul gasvryheid, en hulle is Christenmense wat die agting van Bravodal geniet. Maar tog, die hele saak is tog anders en vreemd. Sy skrik haar boeglam toe sy Joop se stem agter haar hoor.

“En as jy so dagdroom Rosie? Iets wat ek mag weet?” en die goedheid straal uit oom Joop se gesig. Met dieselfde warmte antwoord sy dat Joop haar laat skrik het terwyl sy gestaan en peins het oor die onkruid...

Laggend stap oom Joop verder, en waai joviaal totsiens vir die liewe vriendin wat oor al die jare haar besondere rol vervul het om goed te doen aan almal om haar heen. Die gedagte kom weer by hom op van wat Leen hom meegedeel het, en skielik is daar veerkrag in sy stap, en word hy haastig om by die huis te kom. Vanaand sal hy met Leen en Gerhardus om die tafel gaan sit vir aandete, en miskien moet hy na afloop van die huisgodsdiens die saak verder voer.

Sal hy dan die geleentheid gebruik om aan te kondig dat Johan Wilkens hier is, en dat daar belangrike sake is wat saam uitgeklaar moet word? Hy glo en vertrou dat hy die wysheid sal ontvang om Gerhardus met hom saam te neem...

Daardie aand staar tant Leen met verwondering na haar man as hy met diep basstem die Woord oordra so asof die Heer self hier langs hulle aan tafel is, en sy wonder oor wat in Joop se gemoed omgaan, want sy ken haar ou geliefde net te goed. Na al die jare is dit duidelik dat hy iets op die hart het. Sou dit te doen hê met die goeie nuus wat sy hom vertel het, of is daar iets wat sy nie weet nie, maar haar gedagtes word terug geruk as hy vra: “Gerhardus ou seun, sal jy vir ons voorgaan in gebed asseblief....”

Word vervolg . . .

************************************************************

Sal die laaste een wat loop asb. die ligte afskakel?

Deur WILLIE WEETALS

Willie sal graag wil weet (al is hy Weetals) wat gaan aan by Media24. Sien, die laaste paar weke het daar snaakse selfs skokkende dinge gebeur by Media24. Dit het alles begin met die sirkulasiesyfers wat "gekook" is (met sulke goeie kookwerk moet hulle dalk daaraan dink om huishoudkunde boeke uit te gee), natuurlik is dit afgemaak as 'n onskuldige fout, maar Willie Weetals, en Willie kon hulle seker die voordeel van die twyfel gee as dit nie was vir 'n paar desperate dinge wat gebeur het nie.

Die aanstelling en trekpas wat Deon Maas gekry het is maar een hiervan. Rapport moes tog geweet het en het dit tien teen een gedoen juis oor die kontroversie wat die man gaan veroorsaak. Kontroversie verkoop koerante. Toe daar egter gedreig is om die koerant te boikot, toe word daar skielik aangekondig dat hy in die pad gesteek word. Tog is hy steeds by die groep, die keer net by Sondag, nog 'n publikasie van Media24. Willie vermoed in elk geval dat Sondag gestig is om die Volk weer lus te maak vir koerantlees op Sondag en die hoop was seker dat die Volk dan eerder Rapport sal koop as Sondag.

Willie wonder ook of Rapport bang is dat die Volk eerder Sondag kerk toe gaan as om koerant te lees, die dat Rapport en Beeld nou die Christelike geloof aanval. Willie wonder maar Willie Weetals.
Nou word selfs die buitelewe joernalis Dana Snyman (die uwe, Pottie Potgieter) ingespan om kontroversie te ontlok in 'n artikel waar hy die spot dryf
met Die Onse Vader. Dit word natuurlik gedoen onder die dekmantel van "vryheid van spraak" maar mens wonder tog hoe hulle met hulle gewetens saamleef. ‘n Mens wonder, maar Willie Weetals.
Asof dit nie erg genoeg is nie, word die feminis en Volkshater Christi van der Westhuizen, outeur van die boek "White Power & the Rise and Fall of the National Party", ingespan in Beeld om die Afrikaner te verneder en van rassisme aan te kla omdat hulle durf waag het om te kla oor Maas se artikels. Ook bly die Christelike geloof nie ongeskonde nie, sy vertel met smaak dat dit 'n verskoning is om rassisties te wees. Willie wonder of sy saam met Koos Kombuis bedank het as Afrikaner, as sy het, kan die Afrikaners haar seker aankla van rassisme. Dit is mos net swart mense wat nie rassiste kan wees nie, ‘n eks-Afrikaner kan dan mos van haatspraak aangekla word. Sien, Willie Weetals.

Willie probeer hard om die feit te vergeet dat die groep so diep ingekruip is by die ANK dat dit nou al gewoonte geword het om die Afrikaner op enige denkbare manier te verkleineer, Willie probeer, maar ongelukkig Willie Weetals! Die Pretoria uitgawe van Beeld is ook nie Pretoria-Beeld nie, maar Tshwane-Beeld, dit terwyl die Afrikaner eindelose gevegte het vir die behoud van Pretoria se naam. Is dit dan verbasend dat hulle sirkulasiesyfers val? Nie vir Willie nie, Willie Weetals!!

Desperate mense doen desperate dinge, maar beteken dit dat 'n mens moet dom
dinge doen? Hoe kan 'n Afrikaanse koerantgroep daarop uitgaan om hul grootste ondersteunersbasis, die Afrikaners, te vervreem? Selfs Willie verstaan dit nie.

Daar is soveel positiewe dinge wat gebeur in Afrikaner geledere, maar daarvan lees mens nooit in die groep se koerante nie. Al wanneer hulle enige iets skryf oor CVO-skole of Radio Pretoria is wanneer dit negatief is. Oor Geloftefeeste swyg hulle ook asof daar nie so iets bestaan nie. Die beste van alles was die optog na die ANCBC, wat reg voor hul kantore verby is en waaroor daar ook niks gesê is nie. As hulle nie weet van die dinge nie, moet hulle net vra, Willie Weetals.

Die uurglas is besig om leeg te loop vir die groep, maar hulle sal seker wakker skrik wanneer dit te laat is. Krag is skaars in Afrika dus hoop Willie hulle onthou hierdie boodskap: "Sal die laaste een wat Media24 verlaat asb. die ligte afskakel?"

Groetnis,
Willie Weetals

*************************************************************

************************************************************

’n Terugblik na die gebeure rondom 16 Desember 1838

Oorvertel deur ROOSMARYN

Aanloop na Die Slag van Bloedrivier

1838 was ‘n krisisjaar vir die Trekkers. In Februarie het die verraderlike moord op Retief en sy manne plaasgevind. Dit was ‘n groot slag in die weerbaarheid van die Trekkers. Daarna nog die slagting te Bloukrans en Weenen waartydens ongeveer 300 mans, vrouens en kinders wreedaardig vermoor is in een nag. Daarop het die noodlottige strafekspedisie waartydens Piet Uys die lewe laat in ‘n hinderlaag. Dit het bygedra tot onenigheid tussen die leiers en wat op sy beurt weer daartoe gelei het dat Potgieter en sy volgelinge die Trekkers in Natal verlaat en hulle in Noord-Transvaal gaan vestig het – Koppig en eiesinnig temidde van ‘n krisis.

Die oorvloedige reëns wat geval het, en die gevolglike modder het nie net siektes gebring nie, maar dit ook vir die Trekkers baie moeilik gemaak om te beweeg. ‘n Waardevolle kruitvat vol ammunisie wat vir die verdediging gebruik moes word het tydens so ‘n vertraging ontplof. Dan was daar nog die aanslae van duisende Zoeloes op verskeie trekgroepe. Voortdurend moes die Trekkers veglaers trek en die verskillende trekgroepe moes mekaar onderling te hulp snel om die ergste gevegte af te weer.

Op 24 September 1838, in die fleur van sy lewe, sterf een van die knapste Trekker-leiers, Gert Maritz, boonop.

Die voortdurende aanvalle van die Zoeloes het die Trekkers moedeloos gelaat en soms laat twyfel aan hierdie trekdaad waarmee hulle besig was. Berig was dat dit veral die geesteskrag van die vroue was wat verhoed het dat hulle omgedraai en teruggetrek het. Hiermee saam het die gedagte by die Trekkers ontstaan dat terwille van hulle selfbehoud en orde, die Zoeloes gestraf sal moet word.

Nadat Sarel Cilliers op ‘n sending Kaap toe is het hy vir Pretorius oorreed om die trekkers in Natal te gaan help.

Op 28 November het Andries Pretorius die kamp van die Trekkers binnegery. Nie net het hierdie groot man voorgekom as opgewek en iemand vol selfvertroue nie, hy was ook ‘n knap leier, ‘n strateeg van formaat en ‘n bewese krygkundige. Hy was vergesel deur sestig volgelinge vanuit die distrik Graaf-Reinet en ‘n brons kanon. Hierdie bekwame en voorspoedige boer het die nuwe Kommandant-Generaal van die Trekkers geword. Met sy fors gestalte en optrede het Andries Pretorius die bykans ontgogelde groep Trekkers van nuuts af geïnspireer en dit was onder sy bekwame leierskap wat die reëlings dan ook getref is vir die finale afrekening met Dingaan.

Pretorius het georganiseer, die Trekkers se situasie ontleed, deeglike voorbereidings getref rakende die waens, osse en veghekke. Hy het gesorg dat voedsel en ammunisie aangevul word en toegesien dat die Trekkers gereed gemaak word om aanvallend op te tree en terselfdertyd gehoop dat die Zoeloes defensief sal reageer.

Vroeg in Desember 1838 het Pretorius gevoel dat die tyd ryp is vir oorlog. Vierhonderd-vier-en-sestig Trekkers as sy volgelinge het die veiligheid van die kamp verlaat en koers gekies na Umgungundlovu.

Nieteenstaande teenstrydige gedagtes het hierdie kommando van Pretorius, vergesel van genoeg waens om ‘n laer te vorm, die pad aangedurf om die magtigste en bes-aangevoerde swart mag in die hele Afrika aan te val as dit moet.

Vir Pretorius en Sarel Cilliers, die geestelike leier van die Trekkers, het dit voorgekom asof die manne die versekering nodig gehad het dat God met hulle was en hulle sou bystaan, al was die Zoeloemag oorweldigend.

Sarel Cilliers se diep Godsdienstige oortuigings en die manne se behoefte aan versekering het gemaak dat hy hulle by Danskraal op die aand van 7 Desember rondom die kanon laat vergader het.

Cilliers het ‘n besielende preek gelewer en het hy die heilige Gelofte aan die Allerhoogste afgelê. Ook by Wasbank spruit op 9 Desember het Cilliers kragtige preke uit Josua en Rigters gelewer wat die groep Trekkers op Kommando die belangrikheid van die komende botsing laat besef het. Daarom het Cilliers en Pretorius ook die nageslag daaraan gebind. Nie net aan die slag nie, maar ook aan God. Hierdie was eerder ‘n daad van opregte geloof as van vrees.

“My broers en mede landgenote, hier staan ons voor ‘n Heilige God van hemel en aarde om ‘n Gelofte aan Hom te beloof, as Hy met Sy beskerming met ons sal wees en ons vyand in ons hand sal gee, dat ons die dag en datum elke jaar as ‘n dankdag soos ‘n Sabbat sal deurbring en dat ons ‘n tempel tot Sy eer sal oprig waar dit Hom sal behaag en dat ons dit ook aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot gedagtenis ook vir ons opkomende geslagte, want die eer van Sy naam sal daardeur verheerlik word dat die roem en die eer van die oorwinning aan Hom gegee sal word.”

So het hierdie Trekker-kommando van Pretorius dus die volgende dag verder getrek, druk in gesprek en met tye het selfs die gras en die diere van die velde saam met hulle gesange gesing. Deurentyd was die harte van hierdie kommando gevul met gebed.

Slegs klein voorvalletjies soos die kar van Alexander Biggar, ‘n handelaar uit Port Natal wat in ‘n bergpas in ‘n moeras beland en omgeslaan het, kon hul aandag van die stryd wat voorlê aftrek. Eie aan die Boere Trekkers se geaardheid het hulle daardie gedeelte van die berg toe Biggarsberg genoem.

Pretorius het sy manne met groot versigtigheid gelei, heeltyd bewus van die feit dat hulle deur die Zoeloe-spioene dopgehou word, reeds vandat hulle die kamp verlaat het, en nog meer dat Dingaan se leër reeds aan die opmars was.

Pretorius-hulle het op 15 Desember ‘n klein riviertjie Ncome bereik – vir die Zoeloes het Ncome die “lofwaardige een” beteken. Hierdie riviertjie was bekend vanweë die standhoudende water en groen oewers. Hier het Pretorius se verkenners ook ‘n groot Zoeloe-leër gesien en onmiddellik het Pretorius na ‘n geskikte oorlogsveld gesoek. Mens kon sê dat Pretorius die terrein strategies uitgesoek het vir die laer, maar Pretorius het besef dat die voorsieningheid hom nie na ‘n beter plek as juis hierdie een kon lei nie. Die terrein was ‘n grasbegroeide, maar oop vlakte met koppies naby. Met die blote oog het dit voorgekom asof die terrein maar plat is, maar in werklikheid was daar diep slote en watergate wat gebruik kon word om die Zoeloemagte in hul stormloop te kortwiek.

Pretorius het sy waarneming gemaak, die terrein vir die kamp uitgesoek, ‘n V-vormige stuk grond met die diep rivier aan die een kant en ‘n donga met regaf walle wat in die rivier uitmond, aan die anderkant. Dit was hier waar die Trekkers hulle waens in ‘n halfmaanvorm tussen die rivier en die donga opgestel het.

Die Zoeloes kan dalk weer in die nag soos by Bloukrans aanval en daarom het hulle – die Trekkers – die laer vir die nag beveilig deur lang lere wat met velle bedek was tussen die wawiele van wa tot wa aan te bring en hope kruit en patrone in gereedheid te bring. Ook het hulle lanterns met vetkerse aan die sweepstokke vasgemaak om darem so ‘n effense lig te hê.

Die gelofte is weer afgelê, die mis het opgekom en dit kon nou ‘n groot probleem skep vir die oopkruitaksie van die ou voorlaaiers.

16 Desember 1838
Die Slag van Bloedrivier as sodanig

Teen dagbreek van 16 Desember 1838 het die gevreesde Zoeloe-leër die Trekkerskamp bestorm. Tienduisend krygsmanne, getooi in hul velle en vere, gewapen met hul skilde en hul assegaaie. Met leiers vooraan het die impi’s op die laer afgestorm terwyl Ndela, hulle bevelvoerder, bevele vanaf ‘n strategiese plek na hulle skree. Drie keer het hulle probeer om die hardnekkige klein boere-laer te oorrompel, maar elke keer is hulle teruggedryf deur die kanonvuur van ou Grietjie en die koeëls van die Trekkers. Dit was ‘n woeste oggend wat Sarel Cilliers later as “ ’n geweldige geskree en lawaai en geweeklaag en ‘n see van swart gesigte en digte rookwolke wat loodreg van die grond af opgestyg het” beskryf het.

Bloedrivier was nie maar net nog ‘n slag gewees nie. Daar het iets bo-aards in die lug gehuiwer. Volgens vertelling het die Zoeloes nie in die nag aangeval nie, dalk was dit die lanternligte hoog bo die grond gewees wat spookagtig in die mis vertoon het?

Die Zoeloes het vroeg dagbreek aangeval en op die gegewe oomblik het die Boere met hul voorlaaiers almal gelyktydig langs die volle wa-sirkel laat knal en so die dood en verwoesting gesaai. Die Zoeloes het weer en weer gestorm, maar telkemale is die impi’s met dodelike reëlmaat afgemaai. Sodra die impi’s terugtrek het die vuur onmiddellik gestaak en het die gewere afgekoel.

Selfs met die bloeddorstige impi-krygers aan die voorpunt van die geveg het die Zoeloe bevelvoerder, Ndela, geen raad teen die ongenaakbare verwoesting uit die boere se geweerlope gehad nie. Sy taktiek bly dieselfde en telkens ervaar hulle net meer en meer makkers wat val.

Die impi’s begin huiwer en twyfel en Pretorius loods ‘n waaghalsige taktiek. Uitjaag-aanvalle na buite die laer word geloods en groepie vir groepie begin die Zoeloes vlug voor die dodelike ruiters. Die gevlug verander later in ‘n algemene vlug, en daarmee saam was die beslissendste veldslag in die wordingsgeskiedenis van die Afrikaner gelewer.

Drieduisend Zoeloes het in die aanvalle gesterf. Die Trekkers kon sien en hoor hoe die bevelvoerder sy manne probeer aanmoedig, maar lus vir die geveg was hulle nie meer. Die donga, die rivier en die grond rondom die waens was met Zoeloe-lyke en gewondes besaai.

Toe die Zoeloes die laaste aftog geblaas het, het die Trekkers hulle te perd agternagesit en verder op die vlug gejaag. So baie Zoeloes het gesterf dat die water rooi was van hulle bloed, vandaar die naam ook dan, Bloedrivier.

Daardie aand het die Trekkers hul oorwinning gevier deur die Here te dank, lofliedere te sing, die Gelofte met dankbare plegtigheid te herhaal en tot laat in die nag hul persoonlike ervarings met mekaar te deel.

Die volgende dag het Pretorius-hulle die laer afgebreek en nadat hulle ‘n stapel klippe gepak het om die plek van die geveg aan te dui, is hulle verder na Umgungundlovu.

Hulle het Umgungundlovu op die 20ste Desember bereik, maar die stat met sy 2 000 hutte was verlate en Dingaan se persoonlike verblyfplek het in ligte laaie gestaan...

Die Slag van Bloedrivier
(16 Desember 1838)
Deur Theo Wassenaar

Die Ooste gloei. Dit is die dag.
Wat vóór die Ooster-poorte wag
En aarsel om die donker waas,
Waar voor sy oog hang, weg te blaas:

Want o, wat sal sy oog aanskou –
Dan bloed, dan bloed, dan moord en rou?
Maar nee, hy skeur die sluier oop…
Dáár word Suid-Afrika gedoop!

Wat is dit, wat ek ginds gewaar,
Daar langs die donker berge, dáár?
Dit is Dingaan se swarte drom,
Dit is Dingaan! Die Zoeloes kom!
Gryp, Trekker, gryp jou kruit en roer
En staan jou man, jou naam is Boer!
Beskawing moet hier segevier,
Of Afrika is vir die dier!

Hul kom! Hul kom met woede aan,
Soos vuur, in hoë gras geslaan,
Wat, op die wind se vlug gedraag,
Al knett'rend oor die grassaad jaag,
En vir geen pad of vóórbrand stuit;
Die vlamme-arrems gryp vooruit,
Verteer al wat hul beet kan kry,
Tot as alléén nog orig bly.

Hul kom! Hul kom soos aasvoëls aan,
Die wye vlerke oopgeslaan,
En bek en pote rooi gekleur
Van prooi, nog pas uiteengeskeur.
O hoor hoe dreun dit, soos hul kom!
Die woel en wemel rond en om,
Van skildvel, assegai, barbaar!
Van Zoeloes, Zoeloes aan mekaar!

Hul storm! Hul storm! Die swarte drom,
En skreeu en bokspring soos hul kom.
Maar in die Treklaer is dit stil,
Want elke Boer weet wat hy wil:
So oog hou wag; sy hart herhaal
Die vroom gelofte elke maal,
En naas hom staan sy Sanna klaar,
Die kruit en koeëls lê bymekaar.
Hul kom! Hul Kom! . . . maar ry aan ry
Stort neer om daar vir goed te bly.
Die Sannas bulder, die osse brul
En hardloop rond, met angs vervul;
Dit kletter hier, dit knetter daar,
Dit reën asgaaie op die laer.

Hul kom! Hul kom!. . . maar deins weer trug.
Hul kom! . . . maar kom met weifelsug,
Hul kom! . . . maar weifel weer, weifel,
Hul kom! . . . dit was die laaste keer.

Dis moed, wat volhou na begin,
Vertroue is dit, wat oorwin.
Sou vier maal honderd Trekkers dan
Vir twaalf maal duisend Kaffers kan
Verslaan? Aanskou die water maar,
Aanskou die sloot, die vlakte dáár:
Drie duisend lyke daar lê daar rond! . . .
Pretorius alleen is lig gewond.

O hart, wat blydskap het gesmaak,
Wie kan die trotse dag genaak,
Van Afrika's beskawingsdoop,
En koud bloed deur sy hart laat loop?
Ja, Stem van donker Afrika,
Ons, wat jou naam met eer moes dra,
Ons woon hier op 'n wêrelddeel,
Ons moes regeer, en is verdeel!

*************************************************************

Red nou ’n volk met so ’n ATKV – Deel 2

Deur THYS HUMAN

Die ATKV-bestuur se standpunt en benadering is hoofsaaklik deur sy voorsitter, Johan van Schoor, uitgespel in sy voorsittersrede op die onlangse kongres en in ‘n uitgebreide artikel wat in Beeld verskyn het.

Kortliks stel hy die volgende:
1. Die ATKV is nie ‘n eksklusiewe Afrikaner-organisasie en gaan nie laer trek nie. “Ons wil hier saambly met ander mense,” het hy gesê.
2. Die Afrikaanse kultuur, kennis en kreatiwiteit is onmisbaar deel van ‘n suksesvolle Suid-Afrika. Daar is egter ruimte vir verskillende kulturele gebruike
en gewoontes.
3. Die ATKV sluit alle Afrikaanssprekendes in sy visie in en sluit niemand uit nie
4. Hy (Van Schoor) het ‘n probleem met Afrikaanse mense wat ander Afrikaanse mense uitsluit.
5. Moedertaalonderwys is vir
die ATKV baie belangrik, maar
dit mag nooit gebruik word vir die behoud van wit skole nie.
6. Die ATKV se lede is verteenwoordigend van die Afrikaanse gemeenskap, maar is nog nie verteenwoordigend genoeg van die bruin gemeenskap nie.
7. As Afrikaanse kultuur-organisasie staan die ATKV voor in die transformasiery.
8. Dit is nie waar dat die ATKV sy rug draai op die erfgoedere van die Afrikaner nie.
9. Daar bestaan nie iets soos ‘n “naatlose” Afrikaanse gemeenskap nie. Dit kan die beste as ‘n lappieskombers beskryf word wat nie net in kleur nie, maar ook in patrone verskil.
10. Die Afrikaner is deel van die Afrikaanse gemeenskap, maar die vryheid van assosiasie berus by die individu.

Dit is ‘n yslike spul stellings en met die eerste oogopslag sal heelwat mense nou nie ernstig fout vind met die meeste daarvan nie al is daar sekere dinge wat ‘n mens laat wonder. Maar krap ‘n bietjie die vernis en die versier-suiker weg en dinge lyk gans anders.

Net eers ‘n stelling of twee van my eie waarteen bostaande beskou moet word:
1. Daar bestaan nie iets soos ‘n “Afrikaanse kultuur” nie. Daar is wel ‘n Afrikaner-kultuur en seker ook ‘n Griekwa- en ‘n Khoi-San-kultuur (of dalk twee apartes). Maar ek dink nie ‘n mens kan van ‘n Kleurling-kultuur praat nie. Die punt is bloot dat kultuur nie in ’n taal gesetel is nie, maar in ‘n volk of selfs dan ‘n beduidende groep. Natuurlik is taal die belangrikste uitdrukkingswyse van ‘n kultuur en natuurlik deel ons en die Griekwas Afrikaans om gestalte aan ons kulture te gee en natuurlik is daar ruimte vir respek en erkenning van mekaar se eie en ook vir samewerking om ons gemeenskaplike taal te laat gedy, maar dit maak nog nie van ons een enkele volk nie.
2. Dit is dus misleidend om te praat van die “Afrikaanse gemeenskap”. Dit impliseer ‘n enkele kulturele, selfs maatskaplike en ook politieke entiteit wat eenvoudig nie bestaan nie en nie kan bestaan nie. Die term is in sigself hoogs politiek gelaai en as sulks ontoereikend om almal en al die verskillende “gemeenskappe” wat Afrikaans as voertaal het, saam te bind. Sy beeld van ’n lappieskombers is verkeerd en misleidend. En buitendien is dit mos ’n pure bontspul!
3. Terwyl Van Schoor (VanS) darem nog in teenstelling met Frits Kok die woord Afrikaner gebruik en skynbaar ’n verskil trek tussen Afrikaners en sekere ander gemeenskappe en volke, gebruik hy nie die woord “volk” nie. Hy sal dalk aanvoer dat hy dit impliseer deur die term Afrikaner te gebruik, maar dit lyk vir my na ’n doelbewuste vermyding van die term.

Nou kan ons na enkele stellings kyk:
1. VanS sê hy het ’n probleem met Afrikaanse mense wat ander Afrikaanse mense wil uitsluit. Hoekom het hy so ’n probleem? Wat is daarmee verkeerd om andere uit jou volksgeledere uit te sluit as hulle nie jou kultuur, jou geskiedenis en jou ideale deel nie? Wat is daarmee verkeerd om mense van ander kulture en gebruike selfs uit byvoorbeeld jou kerk te sluit as hulle onaanvaarbare en vernederende voorwaardes vir kerkeenheid stel? Kom ons neem ’n baie praktiese voorbeeld: Geloftedag. Hierdie herdenking van die Slag van Bloedrivier is
’n suiwer Afrikaner ding. Dit het vir die Kleurlinge en andere hoegenaamd geen betekenis nie. As ons nou Geloftedag gedenk, sluit ons daardie ander mense mos uit. Trouens, hulle sluit hulself eintlik uit want hulle stel eenvoudig nie belang in daardie deel van ons geskiedenis nie. Moet ons dan Geloftedag in die vullisblik gooi net om andere nie uit te sluit nie? Dieselfde geld vir ons herdenking van die Anglo-Boereoorloë, verering van ons helde soos Paul Kruger (en De la Rey!!) en vir ander dinge in die Afrikaner-geskiedenis.
2. Volgens VanS sluit die ATKV alle Afrikaanssprekendes in in sy visie in en sluit niemand uit nie. Wat presies is daardie visie? Net die behoud van Afrikaans as taal of die voortbestaan van die Afrikanervolk ook? Ek kry die indruk dit gaan vir VanS en sy genante eintlik net oor die taal. Die res is onderhandelbaar. Wel, hoe belangrik en goed dit ook al is om Afrikaans se voortbestaan te verseker, sal daar niks van kom as die Afrikanervolk nie meer bestaan nie want dit is eintlik in die volk dat die wese en siel van die taal gesetel is. Vir die ander is Afrikaans bloot ‘n gerieflikheids-meganisme van die oomblik en maklik vervangbaar - soos reeds besig is om die Kaap te gebeur.
3. VanS se stelling dat moedertaalonderwys belangrik is, maar nie as ‘n verskoning vir wit skole moet dien nie, is tipies van die kruiperige, “versoenende” houding van diegene wat ek as Afrikaanses bestempel. Behalwe vir die Kaap, is Afrikaanssprekende kinders in ons land feitlik uitsluitlik wit. Skole wat
op grond van Afrikaans as moedertaal ingerig is, sal feitlik uitsluitlik wit bly - en dis goed so want ons het die afgelope jare gesien wat gaan in ons skole aan as die volksvreemdes - swart of bruin - se getalle die oorhand kry.
4. In watter opsigte staan die ATKV voor in die trans-formasiery? Waar en hoe probeer hy transformeer en na wat? VanS erken dat hulle probeer om meer bruines as lede te werf, maar dit sukkel blykbaar. Ek het op die 2005-kongres ‘n paar bruin afgevaar-digdes daar gesien, maar hulle het maar bra verlore gelyk.
Die ATKV het glo een tak in Soweto. So ‘n klompie maande gelede het ‘n redaksielid van Beeld daar besoek gaan aflê en gevind dat die taklede met mekaar Engels praat! O griet! Hulle wil nie transformeer na Afrikaans nie. Moet die wit ATKV-lede nou transformeer na Engels? Dit is hierdie soort naïef--onnosele uitsprake wat ’n mens laat lag, maar ook diep bekommerd maak oor mense soos VanS se leierskap.

Een van die dinge wat my groot vraagtekens oor die doel, beleid en sieninge van die ATKV-bestuur laat stel is diegene wat hulle nooi om hul kongresse toe te spreek: Net in die afgelope paar jaar was dit Willie Esterhuizen (ja, die een van die Kaap), FW de Klerk, Conrad Sidego (Kleurling-joernalis), Jonathan Jansen (Afrikanerhater kleurling-akademikus) en een of meer van Naspers se kleurlingjoernaliste.

Sidego het op die jongste kongres sy kans waargeneem om snedig, maar verkeerd, na Orania as “rasbehep” te verwys. Dit is net die soort van houding wat hom by die ATKV se bestuur ‘n sterk kandidaat kan maak om by Coenie oor te vat! (Hou hierdie spasie dop!)

Ten slotte: My raad aan die ATKV is om weer nader te beweeg aan sy wortels en sy ankers in die Afrikanervolk sonder om sy goeie bande met ander Afrikaanssprekende VOLKE te verwerp. Daar IS ruimte vir ‘n organisasie wat sulke samewerking wil bevorder, maar slegs as dit op die regte basis van eie volkere geskied.

En as die ATKV nie wil nie, is my versoek dieselfde as aan die AHI: Verander asseblief julle naam en dan ook julle doelwitte en oogmerke soos steeds in
julle grondwet gestel word. Die gebruik van “kultuur” in dieselfde sin of naam as “Afrikaans” was miskien 50, 60 jaar gelede korrek. Dit is vandag misleidend en vals.

www.thysgenoot.blogspot.com

************************************************************

Besef die Afrikaner sy eie krag?

Deur CLEM DE KLERK

Die forse pres. Paul Kruger het by geleentheid, verwysende na die Britse magte se doel om die Boere-Republieke in te val, die volgende stelling gemaak: “Ons weerstand sal die wêreld verstom”. Daardie wyse woorde staan vandag nog vas. Tot vandag toe weet die wêreld van die Boer se geweldige verset, klein in getal, sterk in geloof, groot in daad.

Daardie krag waarna Oom Paul verwys het, lê nogsteeds gebed in die hart en siel en gees van die Afrikaner. Sy krag is oor lang tye met agting bejeën, word daar steeds met ontsag verwys na De Wet en De La Rey, maar daar eindig dit nie. Die vrees vir die slaankrag van die Verwoerd-tydvak staan helder voor die gees van die liberalis.

Die Afrikaner sal nie noodwendig die ingewikkeldste metode aanwend om sy slaankrag te demonstreer nie; loopgrawe was ’n logiese gevegsmetode, kernkrag-ontwikkeling ’n veel meer praktiese konsep, en hartoorplantings die beste keuse vir die tyd… Die beleg van Pretoria deur die destydse BKA het die sterkste weermag in Afrika lamgelê vir etlike dae, en later sou dit bekend word dat die Weermag tot op hede nie ’n antwoord kon vind wat as effektiewe teenvoeter kon dien nie.

En vandag? Die Afrikaner se slaankrag het groter geword, sy vermoë om weerstand te bied word geheel en al onderskat deur homself; sy wil om te oorleef gevrees deur diegene wat hom jaloers probeer nadoen... Dit bring onwillekeurig die vraag na vore: “Waarin lê sy krag?”

Afrikanerkrag is vandag geleë in sy ekonomiese vermoë, waar sy harde kontant die vyand kan laat steier. Sy oorspronklike denke maak hom ’n gedugte teenstander. Op ekonomiese terrein, met sy produksie-vermoë in die landbou, tot ver verby die hoë tegnologie, is alles onontbeerlik vir hierdie land se ordelike voortgang. As die Afrikaner sy belasting weerhou, sink die ekonomie en word die RSA die volgende Zimbabwe. Weerhou die Afrikaner sy kennis en vaardighede, verval die land tot iets wat grens aan totale hongersnood en bankrotskap.

Daardie dag wanneer die Afrikaner sy voedselproduksie slegs aan sy volksgenote beskikbaar stel sal Afrika verstaan wat lê in die krag van die Boer.

Maar bowe al kan daar met sekerheid verklaar word dat die Afrikaner sy onwrikbare geloof in die Drie-Enige God as grootste voordeel kan beskou. Dit is daardie geloof wat die Groot Trek gekenmerk het, wat die oorwinning by Bloedrivier en Vegkop gebring het... en wat steeds voortleef in die harte van die grootste deel van die Afrikanerdom.

Die Afrikanervolk se krag is soos heuning, soet op die tong, helend in sy werking. Sy liefde vir die eie maak hom rustig van geaardheid, maar vreesloos in die dag van afrekening.

Toe die Afrikaner sy eie Radio Pretoria gestig het, kon selfs die magtige Botha-regering dit nie stop nie. Selfs die tien jaar lange stryd in howe teen die huidige regering kon die Afrikaner se wil nie demp nie.

Dit is volbloed Afrikanerseuns wat die Afrikanerfront gestig het, met die doel om koördinerende aksies van stapel te stuur. Volksgerigte organisasies het met entoesiasme hul gewig ingegooi. Die Afrikanerfront kan en gaan waarskynlik vorentoe ’n faktor word waarmee enige teenstander rekening moet hou. Vanuit die Afrikanerfront sal nuwe aksies, nuwe dimensie en nuwe entoesiasme na vore kom wat uiteindelik weer waarheid en dieper betekenis gee aan die woorde “hoor jy die magtige dreuning, oor die veld kom dit …”

Hierdie klein, maar belangrike stappe is die eerste tree na vryheid, is geneem omdat daar nog steeds ’n onblusbare vuur in die Afrikaner brandende bly; brandende om weer as vrye volk op eie bodem sy mense te regeer soos wat Afrikaners dit nog altyd gedoen het, maar wagtend op die leiding van sy God en Heer.

Ongemerk begin die Afrikaner sy eie standaarde herstel. Hy stig weer sy eie skole, hergroepeer kerklik, vestig volksgerigte ondernemings, werk biddend aan projekte om sy oues van dae en die verarmdes op te rig, maar laat nie na om die jeug te verryk in kennis oor die aardbol heen terwyl hulle die dinamika van ambassadeurskap maksimaal ontgin, alles om uiteindelik weer in vryheid te leef.

As die Afrikaner sy sagte handskoene uittrek, vind jy hard geëelte hande wat iets weerspieël van sy diepste binneste wat met ’n ryp vrug vergelyk kan word. Heerlik en sag om te eet, tot by die pit – daardie pit wat te midde van die hardheid, weer die groei en bloei van ’n volgende geslag verseker.

As jong Afrikaners op 16 Desember in hul derduisende die “Stem van Suid-Afrika” jubelend sing op die Plein in Londen, dan sidder die hoorders en kerm die media.

Die saamtrekke op Majuba en Potchefstroom en Kerkplein in Pretoria, en nuwe volksliedjies soos “De La Rey” laat die Owerhede skarrel en kla en beskuldig, alles uit vrees vir Afrikanerkrag wat dalk mag ontspring... want sy nasionalisme gedy.

Laat die wêreld ons hoor: “Hierdie keer sal die mensdom met groter verbasing kennis neem van die weerstand wat gebied sal word as die uur van waarheid aanbreek.”

Saam sal ons die toekoms ingaan met die wete dat die God van Bloedrivier getrou bly aan sy Gelofte. Laat die Gelofte dan ook dien as inspirasie om ons kragte saam te snoer terwyl ons op koers is met ’n lied in die hart wat weerklank vind in die klowe van ons stryd:

“Op U almag vas vertrouend...”

**************************************************************

Organisasies verenig in ’n Afrikanerfront

Op 10 November 2007 is die Afrikanerfront gestig.

Daar was 19 organisasies wat die Reglement van Orde onderteken het. Dit is die HNP, Verkenners, Aksie Vrouekrag, Volkseie Museumraad, Stigting vir Nasionale Minderhede, Bravoland, Afrikaner Volkseie Sport, Studiegroep vir Eietydse Geskiedenis, Tussentydse Afrikanerraad, Koördinerende Afrikanerraad, Genootskap vir Afrikaner Simbole, Boere-kommandokorps, Vrye Republi-keinse Beweging, Nasionale Belastingbetalersunie, Radio Pretoria, Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans, Bybel en Volk, Majuba Boerevolktrust en Tabok.

Die bestuur bestaan uit mnr. Willie Marais (voorsitter), prof. Hendrik van der Wateren (ondervoorsitter), mnr. Henk van de Graaf (sekretaris), mnr. Dolf Buitendach (tesourier), dr. Willie Snyman, mnr. Andries Breytenbach, dr. Sydney Gregan, mnr. André Alkema, prof. Adriaan Pont en mnr. Clem de Klerk.

Heelwat ander organisasies het die byeenkoms op 10 November as waarnemers bygewoon. Van hulle sal mettertyd by die Afrikanerfront aansluit wanneer hulle as organi-sasies oor die saak vergader het. Soos wat die tyd verloop, sal die strewe en doelstelling van die Afrikanerfront wyer bekend word en sal nog organisasies aansluit. Die strewe van die Afrikanerfront is die herwinning van die Afrikanervolk se vryheid, en die beginselbasis is Afrikanernasionalisme, nl. Blankeskap, Christenskap en Afrikanerskap.

Dat daar 'n waterskeidende gebeurtenis plaasgevind het, is verseker. Organisasies wat nie bereid is om deel van die Afrikaner-front te word nie, kan dié besluit net neem omdat nie met die strewe of die beginsels van die Front saamgestem word nie.

Die HNP is geluk gewens met die inisiatief om die Afrikanerfront tot stigting te bring.

Mag Afrikanernasionalisme hierdie beweging laat groei tot 'n magtige dreuning waaroor die berge sal antwoord gee, en mag ons Almagtige God, Skepper en Onderhouer van die lotgevalle van nasies ons volk hiermee bymekaarbring tot vrywording in ons vaderland!

***************************************************************

Die Bravolander - November 2007

2007-11-01T18:08:00.002+02:00

Laai die volledige November-uitgawe in PDF-formaat hier af: Die Bravolander - November 2007

Die Bravolander - Oktober 2007

2007-10-01T17:59:00.001+02:00

Laai die volledige Oktober-uitgawe in PDF-formaat hier af: Die Bravolander - Oktober 2007

Die Bravolander - September 2007

2007-09-01T15:59:00.002+02:00

Laai die volledige September-uitgawe in PDF-formaat hier af:
Die Bravolander - September 2007

Die Republiek van Bravoland

Deur FRANCOIS COETZEE

Wat is Bravoland?

Bravoland is ’n tuiste waar ons as Afrikaners ons Boere-erfenis kan vier en nie ’n duim hoef terug te deins vir enigiemand nie.

Bravoland is ’n onbegrensde, selfstandige, selfregerende republiek – uitgeroep op die internet! Die Monte Video-konvensie bepaal dat mens grond nodig het vir ’n republiek, maar ons sê dat ons eers die prosesse en strukture in plek moet kry voordat ons ons voorberei op territoriale selfbeskikking.

Ons is Bravoland en ons is selfregerend!

Agtergrondskets
Bravoland het as ’n loslit tong-in-die-kies geselsery op ’n internetgeselsforum begin. Die gedagtes het later, soos dit maar in ons Westerse denke ingemessel is, in die rigting van selfregerend beweeg. . .

Bravo Kompanie wou ’n president verkies om die hoof van hul kuber-paradegrond te wees. Bravoland wou ’n staatshoof hê om die hoof van Bravoland te wees. Nominasies is ingewag en ’n algemene verkiesing is gehou.

Die uiteinde? Bravoland het ’n president verkies. Die begin van onafhanklikheidsdenke. Die toekoms wink daar voor!

Nuwe grondgebied

’n Ongemaklikheid het ontstaan rondom die “tuiste” van Bravoland en soos dit uiteindelik sou verloop, het Bravoland getrek. Bravoland sou dus van nou af volkome onafhanklikheid geniet.

Deur die Trek te onderneem, het Bravoland ’n ultimatum aa

n die wye wêreld gerig: “Ons gaan onsself regeer en ons gaan dit regkry. Hou gerus dop.”

Saam met die nuwe ywer en deursettingskrag het daar ook verantwoordelikhede gekom. Skielik het die besef ook vorendag gekom dat ons in Bravoland soos rentmeesters moet optree – nie net oor ons eie sake nie, maar ook oor dié van ons mede-volksgenote.

Klein treë, groot gedagtes

Met die rentmeestersingesteldheid het Bravoland die volgende stap bereik: Die daarstelling van ’n regeringsliggaam om die president te help met die bestuur van die land en om die administrasie meer effektief te kan behartig.

Die Republiek het toe “uit die volk, vir die volk” ’n Volksraad verkies. ’n Selfstandige regerings-liggaam vir die vryheidsliewendes.

Die volgende tree vir ’n Republiek is vanselfsprekend nasionale simbole.

Bravolanders het weereens nie gras onder hul voete laat groei nie en daarom het ons ons eie nasionale vaandel: Die Triomfvlag!

Ons is verder besig om ontwerpe van ’n landswapen en voorstelle vir ’n volkslied in te wag. . . Ons is ERNSTIG!

Ek sluit af met ’n deel van ’n legende wat my na aan die hart

lê. Dit is vir ons almal ’n waarskuwing en motivering.

’n Ou legende

Prins Siegfried van die Lae Lande was, volgens ’n epiese Germaanse gedig wat later ook legende geword het (of dalk anders om. . .), ’n persoon wat nooit te

ruggedeins het vir gevaar nie.

Alles was vir hom ’n uitdaging. . . Meer nog, hy kon nooit genoeg kry van avonture nie. Hy was altyd op die uitkyk vir avontuur.

Dit was die rede waarom hy sy ouers vir ’n tyd lank verlaat het om die skat van die koning van die Nibelunge (dwerge wat onder die grond gebly het) te gaan soek. Dit was die grootste skat wat die aarde nog gesien het.

Daar was egter een vangplek, dit was bewaak deur die draak Fafnir, en menige mense het hulle dood tegemoet gegaan om te probeer om dié skat te gaan haal.

Maar, ná jare se oefening en met ’n uiters goeie swaard, het Siegfried daarin geslaag om die draak dood te maak en die skat vir homself te neem.

Maar dit het gekom teen ’n prys – die draak het ’n ring gehad wat ’n mens uiters jaloers en hebsugtig maak. Siegfried het hierdie ring vir homself geneem teen alle waarskuwings in.

(Die draak was self eens op ’n tyd ’n man wat die koning van die Nibelunge vermoor het en sy skatte gesteel het. Die koning het egter voor sy dood ’n vloek oor die ring uitgespreek wat veroorsaak het dat die man oor die jare in ’n draak verander het.)

Dit het beteken dat Siegfried vir ’n tyd lank net eersugtig was. Gelukkig het latere gebeure daartoe gelei dat hy die ring vir iemand anders gegee het wat sy tydelike redding was.

Tot hier die vertelling. . .

Kontemporêre toepassing

Elkeen van ons, “vors of vorstin”, is nou ’n avontuur voor die oë gestel. Ons wil Bravoland maak werk, is dit nie waar nie?

Net weer eens die vriendelike waarskuwing dat die roete van die draak gevolg kan word as u dink dat u nou die “besitter van die ring” is. Daar is heelwat Siegfrieds wat in die tou staan vir die dag (en sou die Here dit behoed) dat selfs ’n burger in ’n draak verander.

Roep die waarskuwing altyd in u gedagte op as u ’n nuwe roete wil volg, maar moenie bang wees om u standpunt te verdedig nie!

Dit is ’n geweldige taak wat aan u opgelê is, sowel as ’n heerlik

e voorreg. . . Maar, soos in Nehemia se tyd sal ons slegs suksesvol wees as ons die Here aanroep om ons skild en redding te wees, maar steeds met die spies in die een hand die mure bou.

Dus, steun op Hom om jou te help bou aan die toekoms!

Die amptelike vlag van die Republiek van Bravoland - DIE TRIOMFVLAG: Barend Uys en Francois Coetzee.

************************************************************

Nasionalisme is in ons bloed Deur CLEM DE KLERK

DIT is en bly moeilik om nasionalisme, en veral volksnasionalisme, helder en omvattend te definieer – veral omdat die begrip by ons volk so intens beleef en diep geanker is in die volksiel.

Nasionalisme bestaan reeds sedert volksplanting – die koms

van Huge-noot en Geus het ’n rigtinggewende invloed uitgeoefen rondom ons nasionale trots. Dit het in ons volk op besondere wyse verdiep tot ’n eie, unieke, saambindende volksgevoel wat ondefinieerbaar is.

Nasionalisme is ’n allesomvattende begrip soos wat kultuurwaardes inklusief bind en eksklusief vormend inwerk sonder om van die dieper-liggende waardes en kragte te verloor.

Nasionalisme strek wyd oor die volksakker en maak van ’n volk ’n besondere groep mense wat eenders doen, eenders beleef en verstaan, en glo omdat dit in die gees en hart van die volk ingraveer word deur die gang van sy bestaan.

Volksnasionalisme is die spieël-beeld van die volksiel – weerspieël sy kragte en vermoë om dit wat sy eie is te beskerm, te handhaaf, te koester en te versterk.

Nasionalisme wek trots, skep nuwe visioene en vestig hoop op die toekoms.

Wanneer nasionalisme vervaag in die gees en siel van ’n volk, verdwyn volkswil, taan sy geloof, versplinter sy liefde vir vryheid en lei dit tot selfvernietiging.

Ons liefde vir ons kultuurwaardes, volksgeskiedenis, ons trots en adel – dit alles word opgevang in die woorde van ons volksliedere. Nasionalisme rig ons lewens en ons opvattings, geskoei op die waarheid van die onfeilbare Woord van God Drie-Enig, en kristalliseer uit tot ongekende dinamika op die ganse volksakker.

Om bovermelde toe te lig kan ons met sekerheid en sonder vrees vir teenspraak verklaar dat nasionalisme telkens na vore kom wanneer ons voortbestaan bedreig word. Hiervan is daar vele voorbeelde uit die geskiedenis, soos die Slag van Bloedrivier en wat dit voorafgegaan het, net so dieper liggend is die koms van Volksrepublieke, en uiteindelik die samevoeging tot ’n groter en hegte nasionale eenheid met die vestiging van die Republiek van Suid-Afrika.

Die vele geloofsdade wissel van dapper helde soos ’n Rachel de Beer tot verby ’n Danie Theron, van hartoorplanting tot kernkrag ontwikkeling, dit alles spreek van bewustelike en onbewustelike volksnasionalisme, want dit is ingebed in die wese van ons volk.

Daardie nasionalisme moet ook veranker in die denke en wese van die opkomende geslagte.

Om dit te verwerklik sal ons verantwoordelikheid wees en bly, want ons mag nie net roem op die verlede nie, maar ook bly hoop op die toekoms wat wink.

In nederigheid voor die Almag van God, word ons geroep om ons nasionalisme lewend te hou op die pad na vryheid van die volk wat Hy hier geplant het om ’n roeping te vervul.

**************************************************************

Geen keer aan Bravoland Volkshulp

Deur CHRISTA BURGER

BRAVOLAND Volkshulp is die departement wat ons as Bravolanders seker die naaste aan die hart lê. Die departement poog om volksgenote by te staan in tye van nood, asook opheffing.
In Bravoland se vier maande lange bestaan het Bravoland Volkshulp reeds verskeie aksies geloods en met sukses volksgenote gehelp. Miskien nie met iets groots nie, miskien nie volhoubaar nie, maar wel op so ’n manier om persone vir ten minste een dag nie te laat wonder oor wat hy/sy daardie betrokke dag gaan eet nie.

Aksies wat al met sukses geloods is, is ’n bewys van hoe groot die nood werklik is en dat ons maar net vir ’n druppel in die emmer elke keer sorg. Dit laat ons egter nie moedeloos word as ons na die baie hulpbehoewendes kyk en wonder hoe ons almal gaan help nie, want elke druppel maak op die ou end die emmer vol, al neem dit hoe lank.

Ons heel eerste aksie was gehou op 9 Junie 2007 in Wolmer (Ops Wolmer), waar ons kos, klere en komberse aan die hulpbehoewendes gaan uitdeel het. Dan het ons op 14 Julie 2007 in Parys vir Tannie Corrie (Ops Grenspos) gehelp deur vir haar inwoners elkeen ’n kos-pakkie te gee. Ons derde aksie was weer terug in Wolmer (Ops Wolmer Senior) en het plaasgevind op 18 Augustus 2007, waar ons aan die oumensies in Wolmer elkeen ’n geskenkpakkie met badprodukte gegee het.

Intussen het ons ’n vrou, wat dringend ’n MRI-skandering moes ondergaan, gehelp met fondse. Ons probeer help waar ons kan. Die volks-hulpaksie vir September val saam met die naweek van die Bravoland Bivak Braai (BBB) en ons beplan om behoeftiges in die Koppies-omgewing in die Oos-Vrystaat te help.

Ons beoog om elke maand ’n volks-hulpaksie te loods. Die beplanning is dat ons eenkeer per kwartaal ’n groot aksie doen met twee kleiner aksies tussenin.

Met die Kersaksie wil ons graag van die geleentheid gebruik maak om saam met ander organisasies een groot aksie te loods. Intussen wil ons nog in die Vrystaat, Transvaal en in die Kaapprovinsie draai met ons beplande aksies.

Bravoland Volkshulp is ’n roeping wat elkeen van ons met oorgawe en tot die beste van ons vermoë wil vervul. Soveel so, dat ons nie ons arm volksgenote in ons toekomsbeplanning uitsluit nie. Dit is waar ons volhoubare selfversorging aan ons mede-volksgenote wil bied.

Soos Bravoland Volkshulp se leuse aandui: Gee ’n persoon ’n vis, en hy het kos vir een dag, maar leer ’n persoon om vis te vang, dan het hy kos vir ’n leeftyd.

Cois Conradie verras die Wolmer-kindertjies met skyfies tydens Ops Wolmer.

Wolmer-inwoners en Bravolanders maak kospakkies op.

Sakkie van der Schyff en Francois Coetzee saai regstreeks op Radio Bravo uit vanaf Wolmer.

***************************************************************

Stigting van die Genootskap van Regte Afrikaners

“Om te staan ver ons Taal, ons Nasie en ons Land”

Deur JOHANN VENTER

“Ek is ’n arme Boerenôi,
By vele min geag;
Maar tog is ek van edel bloed,
En van ’n hoog geslag.
Uit Holland het myn pa gekom
Na sonnig Afrika;
Uit Frankryk, waar die druiftros swel,
Myn liewe, mooie ma.”

Uit: Die Afrikaanse Taal,
deur J. Lion Cachet

En twee strofes uit Die Afrikaanse Volkslied

“ ’n Ieder nasie het syn TAAL,
Ons praat van Kaap tot in Transvaal
Wat almal maklik kan verstaan,
Wat gaan die ander tale ons aan?
Ons praat soos Pa en Oupapa,
Die landstaal van Suid-Afrika.

- - -

Want al die nasies het één God,
Hy regel ieder volk syn lot;
Hy het vir ieder volk syn Taal,
Syn Land, syn Reg, syn Tyd bepaal.
Wie dit verag, sal syn straf dra:
O God, beskerm Suid-Afrika!”

A. Pannevis, C.P. Hoogenhout, D.F. du Toit, S.J. du Toit

Die uittreksels hierbo kom uit poësie wat ontstaan het in die dae van die GRA.

In die geskiedenis van die Afrikaanse taal kan 14 Augustus 1875 beskou word as die aanvangsdatum van die Eerste Afrikaanse Taalbeweging – ’n stroming in ons Afrikaner-geskiedenis wat daarop gerig was om die spreektaal wat aan die Kaap ontstaan het, te bevorder, verder te ontwikkel, te standaardiseer en groter erkenning te laat verkry.

Die idee was ook om aan die taal soveel stukrag te verleen dat die Bybel daarin vertaal sou kon word en dat dit ook as amptelike taal erkenning sou verkry.

Op dié besondere dag, 14 Augustus 1875, 132 jaar gelede, is die Genootskap van Regte Afrikaanders (GRA) in die Paarl gestig. ’n Aantal persone het aan huis van Gideon Malherbe vir ’n vergadering bymekaar gekom om te besluit oor ’n moontlike vertaling van die Bybel in Afrikaans.

Die vergadering waartydens die GRA gestig is, is bygewoon deur persone wat byna almal op daardie stadium op die een of ander wyse reeds hulle stemme laat hoor het vir die vertaling van die Bybel in Afrikaans, of wat later in die Afrikaanse literatuurgeskiedenis bekendheid sou verwerf.

Die agt jong manne wat teenwoordig was, was een predikant, ds. S.J. du Toit (27), twee onderwysers: C.P. Hoogenhout (32) en D.F. du Toit (29) (later bekend as Oom Lokomotief); twee studente: August Ahrbeck (24) en S.G. du Toit (20); en drie wynboere: Gideon Malherbe (42), D.E. du Toit (25) en P.J. Malherbe (22).

Omdat hulle so jonk was, is meermale smalend na hulle verwys as “daardie jong skoolmeestertjies en Dalse wynboertjies”; maar, moontlik om dié verwysing te temper, het hulle egter na hulself as die “agt jôllie kêrels” verwys.

Hulle het egter op dié betrokke dag besluit dat die tyd nog nie ryp was vir ’n vertaling van die Bybel in Afrikaans nie. Een belangrike oorweging was die stand van Afrikaans op daardie tydstip: die taal is wel wyd gepraat, maar daar was nog geen gestandaardiseerde spelreëls of geboekstaafde grammatika nie.

Ook het baie mense nog gedink dat Afrikaans maar net ’n dialek van Nederlands was, of selfs
erger nog, dat die taal eintlik nie in beskaafde geselskap gebruik behoort te word nie.

In die lig hiervan sou ’n Bybelvertaling dus op daardie stadium nog nie die regte ding wees nie, so het die agt manne in die Paarl gevoel, maar die volk sou bewus gemaak en oortuig moet word van die belangrikheid van hulle taal.

In die sewentigerjare van die negentiende eeu was daar ook ’n besondere ontwaking van ’n Afrikaanse nasionale gevoel. Die GRA kom derhalwe in dié besondere klimaat tot stand,
en moet nie as ’n suiwer taal-genootskap beskou word nie.

Van die begin af was dit die doel van die GRA om die Afrikaner se nasionale belange in die algemeen te bevorder. In artikel II van die “Algemene Bepalings” word die doel van die GRA geformuleer as “om te staan ver ons Taal, ons Nasie en ons Land”. Die Afrikaanse taal sou egter die middel wees om die belange van die Afrikaner te bevorder.

Gedurende die beginjare van die GRA was dit veral ’n klein groepie intellektuele (hoofsaaklik in die Paarl woonagtig) wat oor die toekoms van die Afrikaner en sy taal besin het, en ook oor
die vraag of die Afrikaner sy eie nasionaliteit en kultuurwaardes in Suid-Afrika sou kon behou, en wat die moontlikhede vir die voortbestaan van die Afrikaner sou wees.

Op 15 Januarie 1876 verskyn die eerste uitgawe van Die Afrikaanse Patriot, ’n blad wat die mondstuk van die GRA word. Dié blad het baie gou gewild geword onder die breë Afrikanerbevolking in die Kaap, en baie belangrike Afrikaanse literatuur van voor 1900 het in dié blad verskyn (onder andere Die Afrikaanse Taal en Die Afrikaanse Volkslied) . . .

Aanvanklik het die GRA baie groot teenstand ondervind in sy stryd om Afrikaans tot skryftaal te probeer verhef.

Die leiers van die GRA het egter altyd erken dat Afrikaans op daardie stadium nog ongevorm
en swak was, en hulle het veral die ondersteuning gesoek van Nederlanders en mense wat Nederlands as amptelike taal vir die land ondersteun het.

Enkele publikasies van die GRA is die volgende: Eerste beginsels van die Afrikaanse taal (1876), later uitgebrei tot Fergelykende taalkunde fan Afrikaans en Engels (1897); Die geskiedenis van ons land in die taal van ons volk (1877); sewe versamelings van Afrikaanse gedigte uit Die Patriot en die Almanak; die Eerste Afrikaanse printjies boeki ver soet kinders (1879) deur C.P. Hoogenhout.

Bronne

Kannemeyer, J. C. 2005. Die Afrikaanse literatuur 1652-2004. Pretoria: Human & Rousseau.

Opperman, D.J. (red.). 1978. Groot verseboek. Kaapstad: Tafelberg-uitgewers.

Steyn, J. C. 1980. Tuiste in eie taal. Die behoud en bestaan van Afrikaans. Kaapstad: Tafelberg-uitgewers.

Die eerste uitgawe van Die Afrikaanse Patriot, 15 Januarie 1876.

*************************************************************

Die lekkerte van geselsforums

Deur ANITA DU PLESSIS

By die geselligheid draai die gesprek naderhand rondom Geselsforums, spesifiek dié
wat met die stryd rondom Afrikanerskap te doen het.

Van ons borrel oor van die lekkerte daarvan en van wat jy waar kan verwag. Van die ander mense neem beslis die besluit om ook te gaan inskakel.

“Pasop, dis verslawend!” waarsku ek. Ek weet egter dat sommiges nie die waarskuwing nodig het nie en dat dit by ander op dowe ore gaan val. Soos enige ander verslawing neig sommige daartoe en ander nie. Hoekom, begin ek wonder? Wat maak dat ek, as ek net vyf minute tot my beskikking het, tog inskakel en ’n halfuur (of langer) van my kosbare tyd verwyl, van kuber-snert na woordeboek-moeilike politieke redenasies?

Van die redes moet wees dat ek so graag kuier, en my taal en my mense so innig liefhet. Daar
is altyd nuwe mense en ou bekendes om te ontmoet, interessante dinge om te leer en oral tel jy smullekker woorde op.

Gaan krap maar bietjie rond, elke geselsforum het sy digters wat in die mooiste woord-volgorde emosies wyd kan verklaar. Jy sal ook vind dat elkeen sy historici, filosowe, ideoloë, planne- en moeilikheid-makers en les bes grapjasse het. Dan is daar nog geselsgenote wat op jou golflengte is, met wie jy ekstra lekker gesels, wie jy graag op elke onderwerp wat hul aanroer, antwoord. Hulle is die trekpleisters wat jou altyd weer terug laat gaan, soos egte vriende, van meet af aan.

Ontmoet mens hul later in die werklikheid, kuier mens net aan van waar mens in die kuber-ruimte opgehou het, soos ou vriende doen.

Daar is ook geselsgenote wat jou kan vertel hoe hulle hul begeerte om Afrikaners te bly
in Australië, Nieu-Seeland en Londen ervaar. Tot ’n ou van België wat my geleer het van
die fyn nuanses van taal, deur hy gereeld alles wat ek sê (in Afrikaans) te letterlik op wil neem (in Vlaams). Deur hom kon ek opnuut weer leer van die band wat ons aan Vlaandere bind, en ons kosbare Dietse erfenis, wat ek al vergeet het van.

Aan die negatiewe kant is daar seker ook mens se ego wat jou laat deelneem - jou eie ‘five minutes of fame’. Dis mos lekker om jou naam en die twak wat jy kwyt geraak het op die skerm te sien. (Veral as jy, gesigloos, dié wat jou irriteer so lekker sleg kan sê!)

Geselsforums is seker die beste kuur teen eensaamheid, dit gee ’n gevoel van behoort, besluit ek na goeie oorweging.

Ek kuier die graagste in forums waar ek voel ek is tussen my eie dam se eende. Eintlik is ons geselsforums se mense net dagdromers, met ’n brandende begeerte in ons harte en is
ons nie verslaafdes nie, maar dromers. Ons droom graag drome oor die toekoms saam. . .

“All men dream, but not equally. Those who dream by night in the dusty recesses of their minds, wake in the day to find it was vanity.
But the dreamers of the day are dangerous men for they may act their dream with open eyes to
make it possible.”

****************************************************************

Afrikaners se rol in rugby

Deur WALTER LANGUAGE

Die Afrikaner en rugby is onlos-maaklik deel van mekaar. Die spel het wel volgens oorlewering in Engeland onstaan, by die skool, Rugby, waar ’n speler genaamd William Webb Ellis, gedurende ’n sokkerwedstryd 'n bal gevang en daarmee begin hardloop het.

Hy was by die skool van 1816 tot 1825, en die insident het blykbaar in 1823 plaasgevind, alhoewel daar ook mense is wat dié storie betwyfel. Die wêreldbekertrofee is wel na hierdie William Webb Ellis vernoem.

Die eerste rugby in Suid Afrika is vanaf 1861 gespeel by ’n kollege in Kaapstad, en die eerste amp-telike wedstryd is in 1862 in Groenpunt gespeel. Die eerste klub is in 1875 gestig, en die Britse setlaars het gehelp om die spel te versprei van Kaapstad na die Oos-Kaap en Natal, asook Kimberley en Johannesburg.

Eers in 1883 is die Stellenbosch-klub gestig, die eerste betrokken-heid van die Afrikaner by die spel, en dit het gou gewild geraak onderAfrikaners.

Dit het gehelp dat Westelike Provinsie die rugby- voetbal-unie in 1883 gestig het, en Griekwaland-Wes het gevolg in 1886, Oostelike Provinsie in 1888 en Transvaal in 1889, dieselfde jaar wat die Suid-Afrikaanse Rugbyraad gestig is. Dit wil dus lyk asof die Afrikaner se betrokkenheid gehelp het dat die spel in hierdie stadium snel gegroei het in Suid Afrika.

Die eerste Nasionale kompetisie is in 1889 in Kimberley gehou, waar die vier unies deelgeneem het en WP as wenners uit die stryd getree het.

Die Britse Leeus het twee jaar later in 1891 kom toer, en Cecil Rhodes en president Kruger van die Transvaalse Republiek het vir die toer betaal. Die toerspan skenk toe aan die einde van hulle toer ’n beker, wat hulle die "Currie Cup" noem, aan die span van Griekwaland-Wes, omdat hulle gevoel het die span het die beste teen hulle gevaar. Dit is dan ook die beker wat steeds jaarliks aan die Nasionale Kampioenspan oorhandig word.

Blykbaar het die spel verder gewild geraak onder die Afrikaner gedurende die Anglo-Boereoorlog van 1899-1902, toe baie van die Boere in krygsgevangeniskampe aan die spel bekend gestel is.

In 1906 toer Suid-Afrika vir die eerste keer na Brittanje, met Paul Roos as kaptein, en die manne het ook toe besluit om hulle span die "Springbokke" te noem, en die naam het by die span gebly tot op hede.

Suid-Afrikaanse rugby was altyd ’n krag in Wêreldrugby, maar is vanweë politiek nie toegelaat om in 1987 en 1991 aan die Wêreld-beker-toernooi deel te neem nie, en toe ons die eerste keer in 1995 wel mag deelneem, het ons dan ook as oorwinnaars uit die stryd getree.

Onder die ou bedeling voor 1994 was rugby as die nasionale sport erken, en min Afrikaner-seuns het nie op een of ander stadium meegedoen aan die spel nie.

Deesdae word die Afrikaner natuurlik op die agtergrond geskuif, soos maar op alle ander terreine van die Suid-Afrikaanse samelewing. Die afrigter, kaptein en President van SARU is vandag almal nie-Afrikaners, en daar is ook druk van die regering se kant af om die Springbok-embleem te vervang met die Protea en om ook meer swartes in spanne op te neem.

Dit lyk vir my eerlikwaar of die Afrikaner ook maar sy belangstelling in die sport begin verloor, daar was byvoorbeeld maar 14 500 mense by die onlangse Curriebeker-wedstryd tussen die Leeus en WP op Ellispark, iets wat vroeërjare ongehoord sou wees, in my jong dae was ons elke Saterdag op Ellispark, en die stadion was volgepak vir elke wedstryd.

******************************************************************

Verset, eerste stap na Vryheid

Neem standpunt in en raak betrokke

Deur BEN GELDENHUYS

Die Afrikaner het ’n historiese smag na vryheid en selfbeskikking. Hierdie drang is vandag nog net so sterk en groei ook in die harte van die jonger geslag. Dit kan toegeskryf word aan die onreg wat die Afrikaner vandag aangedoen word. Rasstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging, naamsveranderings en die gemeenskaplike skuldgevoel wat in die Afrikaner se keel afgedruk word onder die dekmantel van "legacy of Apartheid" as verskoning vir die huidige regering se foute en tekortkominge. Die drang na vryheid is dus ook geregverdig.

Ons lewe ongelukkig in die "kits"-wêreld. Hoe vinniger en gemakliker dinge gebeur, hoe beter. Van kitspap tot ’n kits-oplossing vir verkoue en selfs gewigsverlies. Ons het ook al geleer dat ’n kitsoplossing se resultate nie so blywend is soos die ware Jakob nie. Kitssop is geen vergelyking vir regte sop nie.

So is dit ook met ons vryheid-strewe. Laat ek nou maar die een wees wat die nuus breek, “De la Rey, De la Rey, sal jy die Boere kom lei . . .” is dalk ’n baie mooi liedjie wat die hartsnare roer, maar ons vryheid gaan ons nie in so ’n kitsoplossing kry nie. Vryheid is ’n proses.

Die eerste stap na vryheid is om in verset te kom teen die ongeregtighede wat ons aangedoen word. Dit help ook nie ons verwag van ander mense om dit vir ons te doen nie, as jou wens vryheid is, moet jy meemaak aan die strewe en daarom ook die verset-aksies.

Dit is vir my ’n groot hartseer om te aanskou by verset-aksies, hoe min van ons mense sulke aksies ondersteun. Onlangs tydens die hofsaak van mnr. Vlok was daar ’n protes-aksie gereël om aan te dring dat die 37 ANK-lede wat nie amnestie ontvang het tydens die WVK nie, ook nou vervolg moet word. Dit was die ideale geleentheid om ons griewe onder die wêreld se aandag te bring, daar was nuusspanne van regoor die wêreld. Ongelukkig was daar skaars 40 mense wat aan die aksie deelgeneem het. Die idee wat die wêreld dus gekry het, was dat slegs ’n klein persentasie van die Afrikaners van Suid-Afrika ongelukkig is dat die ANK nooit vervolg is vir hulle wandade nie.

Is dit die boodskap wat u wil hê die buiteland moet kry?

Die algemene gevoel in die buiteland is dat wit Suid-Afrika tevrede is met die Nuwe Suid-Afrika en dat die reënboog gesond is. As ons nie aan hulle die teendeel gaan bewys nie, gaan hulle ook nie glo dat ons ons vryheid verdien nie.

Ons vryheid is dus in ons eie hande en elkeen gaan moet besluit hoe belangrik dit vir hom is.

Ben Geldenhuys oorhandig ’n geraamde Vierkleur aan mnr. Ferreira van die ATKV.

Die geraamde Transvaalse Vierkleur wat aan die ATKV oorhandig is.

Francois Coetzee, Jan Beyers en Jan van Schalkwyk voor die Britse Ambassade in Suid-Afrika waar hulle ’n versoekskrif oorhandig het.

**************************************************************

Volkstaat, die Kleinfontein-manier

Deur JAN BEYERS

Die gedagte aan ’n Volkstaat laat vele mense snak na hul asems.

Die term Volkstaat is al so holruggery en deur verkeerde mense geproklameer dat daar altyd ’n klomp kwalifikasies aan so ’n term gekoppel word. Kom ons probeer eers die term definieer voordat ons besluit of Kleinfontein ’n Volkstaat is.

Volgens my is ’n Volkstaat ’n samevatting van sekere begrippe en instellings. ’n Volkstaat word nie gebou van bo af waar jy ’n staat vat, en dan die instellings en gewoontes skep nie.

Nee, ’n Volkstaat moet ’n spontane ontwikkeling van onder wees, waar die volk begin skep aan die staat. Dus sal ’n Volkstaat vele gestaltes kry voordat hy waarlik Volkstaat kan wees.

’n Volk het ’n behoefte en die reg op sy eie instellings waar-binne hy sy self – sy identiteit kan uitdruk. Maar voor so ’n reg of eis gestel word, moet die volk eers sekere instellings hê, asook sekere gewoontes aangeleer het.

Selfbeskikking is uiteindelik ’n ding wat grond toe moet kom. Met grond toe kom praat ons van fisiese grond. Soos op Kleinfontein.

Kom ons kyk watter instellings het Kleinfontein. Hier moet ons net weer onthou word dat ons nie na groot kapitaalkragtige instellings moet kyk nie. Ons sien hier op Kleinfontein ’n eie skool, ’n eie kerk, eie administrasie van dienste, eie bank, eie radionetwerk, eie internet netwerk, eie veiligheids-netwerk, eie volkshulpnetwerk, eie biblioteek, eie paaie-departement, eie oop ruimte komitee, eie Heemraad, en so kan ek aangaan.

Ons het reeds genoem van die gewoontes wat aangeleer moet word. Watter gewoontes sien ons hier op Kleinfontein ontstaan?

Eerstens die trots op ons eie. Die trots wat ek sien in die manne se oë as hulle vir die eerste keer ’n teerpad op Kleinfontein gooi met hul eie ontwerpte en vervaardigde teermasjien. Die trots wat ek in die kinders se oë sien wat vandag in plaas van skool gegaan het, hulle eie skool met kwas en roller oorgeverf het. Die trots wat ek in die ou mense se oë sien wat vir ’n maand lank gehelp het om ’n nuwe waterpyp aan te lê na die dorp. Die trots toe daardie kraan vir die eerste keer oopgedraai word!

Behalwe die trots is selfwerksaamheid ook een van die belangrikste gewoontes wat die volk moet aanleer voor ons eendag ons eie staat kan opeis.

Ons kinders moet eers sien en ervaar dat Ma en Pa alles self doen, en dat hulle maar moet inspring en help in die tuin en nie voor die televisie sit nie. Ons moet eers ons hande deurwerk en sterk word voor ons ’n staat sal kan opbou. Ons sal eers almal moet leer om ’n huisie aanmekaar te slaan.

Rekenmeesters, prokureurs, ingenieurs en administrasieklerke sal eers almal moet leer om
steen te lê. Sonder die harde handearbeid is die trots op jou eie ook glad nie so sterk nie.

Die laaste gewoonte wat ek gaan noem van al die gewoontes is om die mens weer raak te sien. Kapitaal, geld en aansien word by die agterdeur uitgestoot en jy begin om die mens raak te sien. Ná ’n huisbesoek is jou kattebak vol groente en konfyt, ’n plant of twee, en ’n paar stukke biltong.

Jy gee en jy ontvang. Jy ken almal en noem hulle op hul naam. Jy ken elkeen se persoonlikheid en gewoontes. Jy raak trots op jou Volk! Jy raak trots op jou grond!

**********************************************************

Ontmoet die man agter De la Rey – ’n Stryd vir Vryheid

Ná byna 25 jaar se navorsing is die lewensverhaal van generaal Koos de la Rey en sy vrou, Nonnie, in De la Rey – ’n Stryd vir Vryheid opgeteken. Karina de Jager het van naderby gaan kennis maak met die outeur van hierdie pragtige gedenkboek, professor A.W.G. Raath.

IN die Afrikaner se ryke geskiedenis het baie leiers na vore getree, maar daar was veral ’n paar merkwaardige krygers wat uitgestaan het. Een van hierdie bittereinders was generaal Jacobus Herculas de la Rey. Niks was vir hom te groot nie, niks was vir hom onoorkombaar nie. “Die vreesloosheid waarmee genl. De la Rey die room van die imperiale magte aangedurf het, maak van hom ’n onvergelykbare krygsman wat vir geen oormag gestuit het nie.”

Agtergrond - Prof. Andries Raath
Een van die redes waarom prof. Raath genl. De la Rey uitsonder, is omdat hy self ’n Wes-Transvaler is. Prof. Raath is op Klerkdorp gebore en het sy skoolloopbaan op Ventersdorp voltooi. Ná skool het hy aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys sy
B. Juris- en LL.B-grade in 1976 en 1978 onderskeidelik verwerf. Prof. Raath het daarna tydelik aan dié Universiteit doseer waarna hy vir vyf jaar ’n dosent aan die Universiteit van Botswana was.

In 1984 het hy aan die Universiteit van die Vrystaat begin doseer in die Departement Staatsreg en Regsfilosofie en ook sy M.A.- en D. Phil-grade in Wysbegeerte verwerf.

Prof. Raath en sy vrou is geseën met drie kinders, twee dogters wat tans studeer en ’n seun wat nou matriek skryf. “Hulle deel dieselfde sentimente as ek en ek kry baie ondersteuning van hulle,” sê prof. Raath.

Sy belangstellings en stok-perdjies strek oor ’n wye spektrum, van historiese slagvelde besoek tot die kweek van aalwyne. “ ’n Mens moet opbouend en kreatiewe tyds-verdrywe hê, om rond te lê en leeg te lê. . . daar is net nie tyd daarvoor in die krisistyd waarin ons ons nou bevind nie.”

Sienswyse
Volksimbole is baie belangrik. “ ’n Volk leef mét en deur sy simbole, vlae is baie belangrik, wapens is baie belangrik, heraldiek is baie belangrik. Dit is ’n belangrike deel van ’n volk se identiteit. Dit is wonderlik dat mense die vrymoedigheid het om die Vierkleur op hul motors te sit en dit dra uiteraard ’n boodskap aan ander oor.”

Of daar plek is vir die Afrikaner in die Nuwe Suid-Afrika het prof. Raath twee sienswyses. “Die Suid-Afrika waarna ons oppad is, ek praat nou in die sin van die ideaal, daardie nuwe Suid-Afrika is die Afrikaner s’n. As ons praat van die huidige moerasland, dan sal daar heel waarskynlik heelwat Afrikaanssprekende blankes hier probeer oorleef, en dan sal daar ’n klompie volksgenote wees wat noodwendig hier moet wees. ’n Staat, grondgebied en ’n volk gaan saam, jy kan nie ’n volk vir ewig in die kuberruimte hou nie. Maar ons moet begin, en dit is dalk goed dat ons hierdie hele kwessie oor die waar en die hoe uitsorteer en ons mense bymekaar kry en ’n bietjie stoom opbou. Ons moet uiteindelik kom by die punt waar ons ons eie vryheid en vaderland terugkry. Die hoe en die waar hang in ’n groot mate af van die inisiatief van ons mense.”

’n Mens hoor baie keer die stelling “as ons maar net ’n leier gehad het”, een man of een vrou gaan nie die volk kan red nie, ons het ’n hele paar “volksleiers” nodig. Ons volk sit met die probleem van identiteitsverlies, veral onder ons seuns, want die vader speel nie meer die rol wat ’n vader behoort te speel nie, en die moeder speel nie meer die rol wat die moeder behoort te speel nie. Ons seuns veral het ’n identiteitskrisis, hy weet nie wie is hy nie, hy weet nie waarheen hy oppad is nie, en dit beteken ons moet maar elkeen begin om leiding te neem in jou werkkring en in jou onmiddellike omgewing, so ook in jou kerk, dan sal dit op daardie vlakke al met ons baie beter gaan.

Die boek – De la Rey – ’n Stryd vir Vryheid
Die Wes-Transvaal het ’n pioniersgeskiedenis, met mense wat as’t ware op die voorste fronte was. Hulle het gehelp met die totstandkoming van die ou ZAR, hulle het gevlug vir Britse imperialisme in die Vrystaat en op baie van hulle koppe was daar ’n losprys omdat hulle teen Harry Smith by Boomplaats geveg het.
Genl. De la Rey was ’n baie beskeie mens, hy het homself nie op die voorgrond gestel nie en dit het die navorsing oor hom baie bemoeilik. Prof. Raath voel De la Rey is in ’n ander klas as genl. De Wet – De Wet was ’n goeie individualis, De la Rey was ’n goeie volksman. . . Hy het nie geslaan en gevlug nie, hy het die stryd deurgesien. Selfs sy teenstanders het net die hoogste agting vir hom gehad.

De la Rey – ’n Stryd vir Vryheid het heeltemal ’n ander be-nadering as ander boeke van sy soort waar foto’s slegs gebruik word om die teks mee af te wissel, hierdie boek is ’n eerste in sy soort waar die foto’s ’n belangrike medium is om die teks te verstaan. In die boek is meer as 500 foto’s gepubliseer waarvan die meeste nog nie van tevore gesien is nie. Die fotograwe was die wêreld vol in die ABO, hulle het letterlik op die slagvelde gegaan met hul driepoot en kameras en foto’s geneem terwyl die krygers besig was om oorlog te voer.

Die vrou het ’n prominente plek in die boek. Nonnie de la Rey se hele lewensherinneringe is in die eerste deel saamgevat. Sy was ’n merkwaardige vrou en sy vertel basies die geskiedenis van die ou Transvaalse Republiek, van sy totstandkoming.

Prof. Raath is ook besig met ’n volgende boek oor die huldiging en die bydrae van generaal Beyers in die oorlog op die Natalse front. Dit behoort volgende jaar in Oktober vrygestel te word en die jaar daarna beoog hy om ’n baie meer volledige werk te skryf oor die Eerste Vryheidsoorlog in 1880 -1881.

Prof. Johan Henning, dekaan van die Universiteit van die Vrystaat, en prof. Andries Raath by die bekendstelling van De la Rey - ’n Stryd vir Vryheid.

Die Bravolander - Bravoland se amptelike koerant

2007-08-20T21:19:00.000+02:00

Lees gerus Bravoland se maandelikse e-koerant by:

September 2007:
http://www.bravoland.co.za/files/Bravolander%20sep.pdf

Oktober 2007:
http://www.bravoland.co.za/files/Bravolander%20Okt.pdf

November 2007:
http://www.bravoland.co.za/files/bravolander%20Nov.pdf

Desember 2007:
http://www.bravoland.co.za/files/Bravolander%20Des.pdf

Klein Bravoland-plakker

2007-08-14T10:59:00.000+02:00